Blog Image

Marco Pothuizen blog

Over het blog.

Stukjes vanuit het hart, uit liefde voor de dieren, tegen onrecht of onfatsoen. Soms diepzinnig, een andere keer weer mag het kant noch wal raken. Niets is bedoeld om te kwetsen, maar puur om te vermaken of om over na te denken.

Neem ook eens een kijkje op mijn site.

http://www.marco-pothuizen.nl


Met vriendelijke groet,

Marco

Het ‘had ik maar’doosje.

Uncategorised Posted on ma, augustus 12, 2019 13:06:38

Veel mensen menen het eeuwige leven te hebben. Spiritueel gezien klopt dat als een bus.

We beseffen maar al te weinig dat je leven zomaar ineens kan zijn afgelopen.

Ook al ben je een ‘fit-girl’ in hart en nieren, ook al eet je alleen biologisch en ben je vegetariër, ook al ben je de braafste mens van je dorp (wat meneer pastoor kan beamen), soms heeft het leven een verrassende wending voor je in petto.

Want in de meeste gevallen bepaald niet de mens zelf het tijdstip van gaan.

Mensen met de ‘ik heb het eeuwige leven’ filosofie zijn een meester in het uitstellen van zaken, of het negeren van situaties die heel eenvoudig kunnen worden opgelost, zij het door daad of een paar lieve gemeende woorden.

Er zijn voorbeelden te over van wat ik bedoel;

Een hond of kat die je aankijkt en je vraagt om te worden aangehaald, maar je loopt door omdat je anders het begin van je favoriete serie mist.

Het kaartje dat je eigenlijk had willen kopen maar nooit verstuurde omdat je dat de dag erop ook wel kon doen.

Het bedankje naar je oma om haar te bedanken voor het sprei dat ze zonder het te vragen liefdevol voor je maakte.

Even informeren naar je zusje hoe haar eerste werkdag was. Waarom zou je ook? Je ziet haar over twee weken toch?

De knuffel die je spontaan geeft aan je geliefde.

Het luisterende oor dat je aan een wildvreemde die even haar verhaal kwijt wil niet geeft omdat ‘iedereen wel wat heeft’.

Speciaal voor de ‘ik heb het eeuwige leven’ categorie mensen is er een ‘had ik maar’ doosje.

Dit doosje kunt u na uw plotselinge dood door een familielid of partner laten openen, en dan zullen alle momenten waar u vriendelijk, behulpzaam had kunnen zijn alsnog worden uitgevoerd!

Helaas…dit doosje bestaat niet…we leven in het heden, waarin we het verleden niet meer kunnen veranderen.



Het originele medicijnwiel van de Lakota Sioux.

(Valse) Geschiedenis. Posted on ma, december 10, 2018 12:39:58

Het originele
medicijnwiel van de Lakota.

Rond 1830 was ik
onder andere sjamaan bij de Lakota. Een tijd waar ik met veel plezier
en heimwee aan terug denk.

Op het internet
circuleren enorm veel variaties van medicijnwielen. Gekleurde
medicijnwielen, wielen met vier assen erdoorheen, wielen met veertjes
eraan, wielen met diverse jaargetijden en of afbeeldingen van dieren
erin.
Het zal allemaal
best goed verkopen, maar het heeft niets met het originele
medicijnwiel te maken.

Het medicijnwiel had
meerdere functies;

– Het bundelen van
de krachten die de Aarde heeft.

– Verbondenheid
met de planeet ervaren.

– In het centrum
jezelf kunnen opladen van positieve energie en ontdoen van negatieve
energie, of wanneer je met een vraag of probleem zat daar je antwoord
krijgen.

De cirkel was
minimaal 10 meter van omtrek.
In het centrum lag
een heel grote steen waarop je kon zitten. Daarop lag een grote
blauw-groene steen die door een sjamaan werd geplaatst. De groene
kleur stond voor de aarde en de blauwe kleur voor de lucht. De steen
van de Sjamaan was de enige steen die nadat we vertrokken werd
meegenomen.

Het noorden stond
voor de verbinding en kracht met het koude weer vanuit het noorden.
Het zuiden stond
voor de verbinding en kracht met het warme weer vanuit het zuiden.
Oost en west vormden
de verbindingen voor het gehele wiel. (Wind kan draaien en daarom
hoef je het ook niet als een uurwerk te zien dat met de klok
meedraait). De energie kon alle kanten op gaan.
Het centrum was
zoals eerder gezegd de plek waar je kracht kon halen of antwoorden
verkrijgen.

Op veel internet
afbeeldingen zie je de grootste stenen op de assen liggen of aan de
buitenkant verdeeld. Dat is niet correct.
Het formaat van de
steen was niet van belang. Het hoefde zelfs niet eens een steen te
zijn. Het moest een voorwerp zijn dat niet zou wegwaaien of snel zou
vergaan. Dus in plaats van een steen konden ook botjes, een deel van
een gewei, stukjes hout enzovoort neergelegd worden. Zolang het maar
van de natuur afkomstig was, was het goed.
Alles had dezelfde
waarde.

Het leggen van het
medicijnwiel gebeurde niet in een dag.
De vier assen
(noord, oost, zuid, west) werden door de sjamaan of een oude wijze
uit de raad gelegd. Alleen zij mochten dat. Dat gebeurde in fasen.
Iedere fase werd op ceremoniële wijze ingewijd.
De rest van het wiel
werd door de andere stamleden gelegd. Iedereen werkte er aan mee.
Vaak zocht men dagenlang (vooral de kinderen) naar een mooie steen of
voorwerp.
Doordat iedereen er
aan meewerkte met een positieve energie kreeg het wiel een nog
mooiere positieve lading, en verkreeg men onderling meer eenheid.

Op de noord-as heb
ik kruislingse verbindingen getekend om u te laten zien dat de
energie daar kruislings met elkaar was verbonden door de sjamaan of
wijze.Op de zuid-as heb ik
lijntjes getrokken om zo te laten zien dat de energie met de steen
ernaast verbonden was.
Uiteraard stonden
alles met elkaar in verbinding verder, maar deze twee assen waren het
belangrijkste.

Als iemand gebruik
had gemaakt van de cirkel legde deze als dank ergens in de cirkel een
steen waarvan hij of zij vond dat dat goed aanvoelde.
Nadat we als stam
verder trokken lieten we de cirkel liggen, met uitzondering van de
grote blauw-groene steen.

Leuke details;
Een van onze
stamleden wilde indruk maken met een heel grote steen. Dat lukte. De
steen viel boven op zijn teen.

Een meisje legde een
stukje goud dat ze in een beekje had gevonden neer in de cirkel. Ze
vond het mooi, het kon niet wegwaaien en dus was het oke. Het moge
duidelijk zijn dat wij niet wisten dat blanken die ‘steen’ van
onschatbare waarde vonden. Na ons vertrek lieten we ook dat klompje
goud achter…

Hieronder heb ik
voor de liefhebber het originele medicijnwiel en haar betekenis van
onze stam geplaatst. Medicijnwielen bij andere stammen konden er dus
iets anders uitzien, aangezien de grote van de stam bepalend was voor
het aantal stenen dat werd neergelegd.

Heda, bedankt voor
je medewerking.



Mook en haar geschiedenis

(Valse) Geschiedenis. Posted on ma, augustus 20, 2018 14:01:55

Mook
is voornamelijk bekend van ‘de slag op de Mookerheide ‘ die in
het jaar 1574 plaatsvond. Nederlandse staatstroepen onder leiding van
de broers Lodewijk en Hendrik van Nassau (de jongere broers (van
Willem van Oranje) vochten in de 80-jarige oorlog daar tegen de
Spanjaarden en werden gruwelijk in de pan gehakt.

Volgens
een oude legende waren sinds de slag op donkere avonden boven
moerassen aan de voet van de heuvel vaak blauwe vlammetjes te
zien. De toenmalige bevolking meende dat dit de zielen van de
overledenen waren die geen rust konden vinden. Na de bouw van een
heel klein kapelletje voor hen zijn de vlammetjes verdwenen.

Wie
kent de uitdrukking ‘hutje op de hei ‘ niet? Inderdaad, van
Mook. Vanwege de ligging zo ver van de bewoonde wereld.

De
Mookerheide is nu onder beheer van natuurmonumenten. Zij hebben er
prachtige wandelroutes laten aanleggen, waar je onder andere Schotse
Hooglanders kunt bewonderen.

Uitzicht van boven…

Maar
hoe is de Mookerheideheuvel van ongeveer 80 meter hoog eigenlijk
ontstaan? Die is gevormd door de ijstijd een kleine 300.000 tot
130.000 jaar geleden. Ook in de Plasmolen een dorpje verderop
is dat nog terug te vinden. Zeer de moeite waard die route eens
lopen.

Niet
alleen tijdens de 80-jarige oorlog is er fel gestreden op deze
heuvel. Tijdens operatie ‘Market Garden’ hebben talloze
heldhaftige strijders hier, en in de regio hun leven gegeven in de
strijd tegen het fascisme.

Mook
heeft daarom ook een klein geallieerd kerkhof tegenover het
burgerkerkhof liggen. In Groesbeek is een klein museum te
vinden dat voornamelijk over de strijd in deze regio gaat

Op
de stenen zonder naam, horen de namen van John Harrison (1) en Adam
Patwick (2) te staan.

Mook
is door de eeuwen heen een belangrijke ‘overlaad plaats’ geweest,
waar veel goederen hun vervoer over water vonden. Vlak bij de kerk
was een kade waar zelfs een heus ‘waaggebouw’ te vinden was. De
kerk staat er nog.
….en het haventje van vergane glorie….

Onder
andere zand, zout, kalk, grind, hout, wijn, bier, vis, groenten,
fruit werden in Mook gelost en middels karren naar Nijmegen verder
vervoerd. Mook was in die tijd de dichtsbijzijnde aanlegplaats van de
Maas voor Nijmegen en daardoor een belangrijk dorp. Passagiers die
naar het zuiden moesten van kwamen vaak per koets vanuit Nijmegen.


De
opening van van de spoorlijn Nijmegen-Venlo in 1883 en het
Maas-Waalkanaal in 1927 zorgden ervoor dat Mook als ‘overslagplaats’
niet meer interessant was.

In
de jaren 80-90 werd de kleine haven voor recreanten toegankelijk
gemaakt. Industrie, winkels en andere bedrijven zijn nauwelijks
aanwezig, wat het toerisme een belangrijke bron van inkomsten heeft
gemaakt.

Wellicht
is het ook wel even leuk om te vermelden dat de vierdaagselopers
tweemaal (op donderdag en vrijdag) door het dorpje trekken. Vrijdag
is dan een heerlijk dag om urenlang wandelaars aan te moedigen en
lollies uit te delen.

En
och ja…mocht u eens een ufo willen zien. Op de Mookerheide en
omgeving zijn er diverse gesignaleerd. Nee, heus waar. Ook ik heb
getuige mogen zijn.

Dank
voor het lezen, en wellicht de volgende keer meer over deze regio.

Met
vriendelijke groet,

Marco.



Waterschaarste door vee-industrie.

Gezondheid/ Dier/ Natuur. Posted on zo, augustus 19, 2018 19:52:49

Dat
drinkwater op Aarde schaarser wordt weet iedereen nu onderhand wel.
Echter met alleen korter douchen komen we er niet.

Vandaag
de dag worden rivieren drooggelegd, niet alleen voor de dieren maar
ook voor gewassen zoals alfalfa die verbouwd worden om de dieren in
de vee-industrie te voeden. De consumptie van een halve kilo
rundvlees verbruikt ongeveer dezelfde hoeveelheid water als zes
maanden aan douches.

Zelfs
met de oudste, minst milieuvriendelijke douchekop verbruikt een
douche van 7 minuten gemiddeld 53 liter water. Hoe kunnen we dit
vergelijken met de productie van dierlijke producten? Een kilo
rundvlees heeft ongeveer 15.500 liter water nodig. Dat betekent dat
de productie van 1 kilo rundvlees 15.500 liter benodigd, anders
gezegd; 200 douches van 7 minuten.

Andere
grote water verspillers zijn;

Kip:
1 kilo = 3.900 liter water of 73 douches

Lam:
1 kilo = 10.400 liter water of 196 douches

Varken:
1 kilo = 6.000 liter water of 113 douches

Het
maakt overigens geen verschil uit of u nu “weidemelk” of
“biologische” melk koopt. De fundamentele
productiehandelingen blijven hetzelfde; voor elk pak dat u koopt is
ergens een baby koe weggegrist van een diepbedroefde moeder.

Oh
wist u dat nog niet? Ja, alleen drachtige koeien produceren melk. En
daarom worden kalfjes bij een moeder weggehaald. (de meesten gaan
meteen onder de meest erbarmelijke omstandigheden de gehaktmolen in.)
Hoe zou u het vinden als uw kind vlak na de geboorte zou worden
weggehaald, en vermalen, omdat men uw moedermelk graag wil verkopen
in supermarkten? Idioot he? Maar we doen het wel bij de dieren.

Overigens
heeft een volwassen mens geen melk nodig. Kijk eens in het
dierenrijk. Alleen zuigelingen krijgen melk. Daarna houdt het op. DE
mens is het enigste diersoort dat je wil doen laten geloven dat melk
nodig blijft. Helaas is ’t een broodje aap verhaal afkomstig van de
grote zuivel-industrieën.

Volgens
de National Academy of Sciences in Amerika verbruikt de vee-industrie
een derde (!) van al het drinkwater op aarde, en de Verenigde Naties
heeft de veehouderij benoemd als “waarschijnlijk de grootste
sectorale bron van watervervuiling”.

Alleen
al om deze reden worden veel mensen vegetariër of zijn zij drastisch
minder vlees gaan eten.

Ik
moet u bekennen, vroeger verslond ik ‘hele kuddes’ op een barbeque.
Maar ik wist niet beter toen. Het is ook niet meer terug te draaien.
Met de kennis die ik nu heb, ben ik mijn eetpatroon drastisch gaan
veranderen. Doet u mee? Tenslotte hebben we maar èèn Aarde. Er is
geen reserve planeet….

Kijk
ook eens op mijn site bij dierenrechten. Daar
kunt u meer informatie vinden over uw gezondheid, de dieren, en welke
invloed het op elkaar heeft.

Met
diervriendelijke groet, Marco Pothuizen



We worden allemaal als atheïst geboren.

Goddelijke (on)zinnigheid. Posted on do, augustus 02, 2018 13:04:23

Wat
hebben alle pas geborenen ter wereld gemeen?

Antwoord;
Ze worden als atheïst geboren.

Heeft
een gelovige volwassene daar wel eens bij stil gestaan?

Vraagt
een kind er om, om vroegtijdig middels een waterrijke zegening
gedoopt te worden?

Vraagt
een kind er om, om vroegtijdig met scherpe voorwerpen te worden
gesneden en te worden besneden?

Toch
gebeurd het. Uit naam van wie dan ook.

Wat
heeft elk geloof voor overeenkomst?

Men
heeft iets of iemand te aanbidden of te volgen. Dat is heerlijk, aangezien alles wat uit naam van een ander gedaan wordt, dan niet
anders als ‘goed gesproken’ kan worden.

Als
atheïst heb ik wetenschappelijk bewijs gevraagd
wat het bestaan van een god (zoals in diverse boeken beschreven) kan
rechtvaardigen. Tot op heden is het antwoord uiteraard achterwege
gebleven, want een kerk, moskee, bijbel, koran of welk ander geschrift dan ook is geen tastbaar bewijs. Het zijn slechts voorwerpen die dienen om een boodschap te rechtvaardigen. Beetje vreemd op zich met miljarden gelovigen zo wereldwijd die in gebreke blijven om dat ene bewijs te leveren, vindt u ook niet?

En
natuurlijk ‘moeten’ gelovigen hun woord verspreidden. Immers het
schapengedrag is de mens niet vreemd. Maar mag ik het dan ook? Uit
naam van alle verstandige atheïsten?

Religie
is ‘doodsoorzaak’ nummer 1 in de wereld. Niet aids, oorlogen, de
pest, kanker, hartkwalen, of wat dan ook. Overigens ben ik blij dat de natuur en de dieren geen enkele vorm van religie hebben. Het zou wat zijn, als konijnen kruistochten gingen houden tegen hun soortgenoten verderop in het bos…
Of dat paarden in de wei de koeien in het naastgelegen perceel proberen te bekeren om niet meer te loeien maar voortaan te hinneken.
Ik trek hieruit dan maar de conclusie dat de dieren gewoon een stuk intelligenter dan de mens zijn…

Amen.



Wanneer ben je een goed mens?

Algemeen. Posted on di, augustus 22, 2017 14:15:29

Een heel eenvoudige vraag. Toch bleek ik geheel uiteenlopende antwoorden te krijgen. Veel daarvan leken op het onderstaande.
“Wanneer je je
vijanden overwint!”
“Als je altijd de
waarheid spreekt.”
“Als je god
volgt.”…”Als je anderen kunt overtuigen dat je de Islam/
Christelijke / Katholieke geloof moet volgen.”
“Als je ervoor
zorgt dat je kinderen succesvol worden.”
“Wanneer je een
ander iets geeft.”
“Als je geen kwaad
spreekt over anderen.”

Eigenlijk is het
veel eenvoudiger.

Je bent een goed
mens als je onbaatzuchtig kunt leven. Iets doen voor een ander
levend wezen (en daarmee bedoel ik ook de dieren en de natuur) zonder
daar iets van terug te verwachten.
Met deze eenvoudige
leefregel zou de Aarde een waar paradijs kunnen worden.
Natuurlijk zijn we
al redelijk op weg daarnaartoe, al wil de media je anders doen
geloven.
Alle overheden
wereldwijd bombarderen jullie geest voortdurend met berichten dat het
zo slecht gaat; Oorlogen, ellende, roof moord, de zoveelste mislukte
oogst, vluchtelingen, crisis, depressies, overstromingen, bosbranden
enz.
Waarom doen die
overheden dat? Nou heel simpel… zij weten dat het menselijke brein
is getraind om eerst al het negatieve nieuws te absorberen.
Dat is
nog een overblijfsel vanuit de oertijd. Door van fouten te leren, en
gevaren vroegtijdig te ontdekken leerde de mens zich te ontwikkelen,
te overleven.

Juist die
ingeprogrammeerde overlevingsdrang is hetgeen waar de media zo
dankbaar op in speelt.
Geloof me…je kunt
de negatieve berichten van de media missen als kiespijn. Sterker nog;
je kunt de media totaal missen. Ik zal u dat uitleggen.

Beseft u wel dat er
altijd al bosbranden zijn geweest? Dat er altijd overstromingen,
tsunami’s en vulkaan uitbarstingen zijn geweest? Zelfs allang voordat
er Überhaupt een menselijk wezen op Aarde rondliep? Het zijn gewoon
natuurverschijnselen! Meer niet. Net zoals de bliksem.
De mens heeft er
altijd mee geleefd, en zal er altijd mee verder leven.
Oorlogen…ook al
zo’n ‘machtig wapen’ van de media. Oorlogen zijn er al sinds de
mensen elkaar tegenkwamen. Bizar en schaamteloos, maar het zijn
feiten.
Zolang mensen zich
door oorlogszuchtige leiders laten lijden, zal hun leiden een lijden
worden.
Mislukte
oogsten….zijn er ook altijd geweest. Toch wist men als menselijke
soort altijd te overleven. Natuurlijk stierven er velen. Maar is dat
systeem ook niet zo zichtbaar in de gehele natuur?
Diersoorten liepen
in aantallen achteruit door een onverwachte natuurramp en herstelden
zich later weer. Echter het soort bleef bestaan. Sinds het menselijke
ingrijpen is deze balans volledig verstoord…helaas staan weinigen
daar bij stil.

Onderzoeken van
professoren aan de universiteiten zijn tot de conclusie gekomen dat
onze veiligheid de laatste jaren nog nooit zo hoog is geweest in
vergelijking met vroeger. Dat we meer voedsel hebben per persoon,
gezonder zijn en daardoor langer leven… Feiten die de media niet
willen openbaren.
Waarom bombardeert
de overheid ons met negativiteit? Ze zouden evenzogoed leuke
nieuwtjes kunnen brengen toch?
Ze doet dat om winst
te kunnen maken dankzij uw ingeprogrammeerde systeem dat zich als
eerste focust op gevaar en negativiteit. Want u bent slechts een
nummer bij hen.
Winst door uw ziekte
(negatief nieuws brengen maak mensen uiteindelijk ziek. Letterlijk).

Winst door u bij de aankomende geplande oorlog weer als pion te
kunnen inzetten. Winst door u te leiden naar hogere premies en meer
onkosten…

Men heeft
uitgerekend dat het oplossen van de crisis die uiteindelijk naar de
tweede wereldoorlog leidde minder zou kosten dan de oorlog zelf! De
crisis bestond vroeger niet, en nu ook niet! U wordt gewoon bezeken!
Crisis is een verzinsel door corrupte leugenachtige politici.

Zelf ben ik een
levend bewijs dat de nieuwtjes van de overheid gemist kunnen worden.
Al ruim 9 jaar volg
ik geen journaal, lees geen krant meer, en luister niet naar de
negatieve omroepers. Nee, ik kies heel bewust meerdere andere bronnen
en trek daar een gezonde conclusie uit.
Wat leverde dat mij
op? Ik ben gelukkiger geworden. Wijzer. Denk meer zelf na over zaken.
Daarbij is mijn
gevoel/ intuïtie meer naar de voorgrond getreden, en doe aan
zelfontwikkeling.

Probeer het
eens….volg geen negatieve journaals meer, lees geen door de overheid gemanipuleerde kranten, ban negatieve
berichten uit uw leven, wees selectiever wat wel en niet bij u hoort,
en leef eens wat onbaatzuchtiger.

Wanneer je ermee mag
beginnen? Och, gewoon vandaag nog.

Niet geschoten is
altijd mis. Ik beloof u dat het de moeite waard is.



De parachutist en Karel.

Gesprekken met overledenen. Posted on za, juni 10, 2017 18:35:39

Irma las in de
streekkrant een stukje over een ‘Romeinse dag’ in Nijmegen waar
werkelijk van alles te zien en te beleven zou zijn. Er zouden
strijdtonelen zijn, oude ambachten, kraampjes en informatie over de
Romeinen zelf natuurlijk.
We hadden verder
niets in de planning en besloten daar naartoe te gaan.
Ik ken Nijmegen
redelijk en las waar het werd georganiseerd. Een routeplanner was
daarom overbodig.
We reden weg en hoe
we ook zochten ik kon het niet vinden. Op een gegeven moment had ik
er schoon genoeg van en besloot daarom huiswaarts te keren en de
‘toeristische’ route via Beek te nemen.

Beek kende ik vrij
aardig, aangezien ik daar op een internaat heb mogen vertoeven. ‘s
Middags had je altijd een uur pauze en dat uur benutte ik dan om het
bos in te gaan. Vlakbij het internaat liep een beekje in een geul.
Boven aan het pad stond een gigantische boom. Die boom trok me altijd
enorm aan. Vaak ging ik er dan ook onder zitten, al mocht dat
eigenlijk niet omdat het allemaal was afgezet.
Op een gegeven
moment reden we langs een enorme steen. Irma kreeg meteen hoofdpijn
en een stem begon tegen haar te praten.
Het bleek een
overleden parachutist te zijn. We keerden om naar de steen. Nu zagen
we dat het een oorlogsmonument was ter nagedachtenis van gevallen
soldaten uit de periode van Market Garden.
Irma’s hoofdpijn
verdween en de soldaat wilde zijn verhaal aan ons vertellen.

“Ach ja, waarom
ook niet. Die Romeinse dag vinden we toch niet meer.”

De para sprak: “Ons
vliegtuig is uit koers gegaan. We wisten niet meer precies waar we
vlogen. Op dat moment werden we door granaten van een anti air
geschut getroffen.
Het vliegtuig was te
zwaar beschadigt en ik kreeg bij die treffers granaatsplinters in
mijn benen.
Ik had geen andere
keuze dan te springen in een gebied dat de Duitsers toen beheersten.
Ik belande in een
geul bij een beekje.”

Op dat moment zei ik
dat ik waarschijnlijk wel wist waar dat zou moeten zijn. Inderdaad,
op de plek waar ik in mijn jeugdjaren tijdens de pauze naartoe
getrokken werd.
We besloten via een
kronkelig onregelmatig pad er naar toe te gaan.
De geul was nog
altijd even mooi, en de para wees exact naar de plek waar ik altijd
zat.

“Mijn verwondingen
waren te groot om nog te kunnen lopen. En ik was bang dat de Duitsers
mij zouden vinden, dus ik besloot me te verstoppen. Daar ben ik toen
later doodgebloed.”

Na zijn verhaal keerden we terug richting auto en kwamen toen langs een enorm oud
kerkhofje.

Karel een overleden
man die erg groot was meldde zich aan.
Het was een ruwe man
in zijn woorden en had altijd hard gewerkt.

“Jullie moeten
mijn moeder vinden! Ze ligt hier en ik wil nog wat tegen haar
zeggen!”

Moeten? Dat klonk al
niet erg grappig. Maar we hadden er al eentje geholpen vandaag, dus
waarom geen tweede?
Er lagen aardig wat stenen. De meeste waren vies en sommigen bijna onleesbaar. Voor ons
was het duidelijk geen grootse vorm van onderhoud. Best jammer want
het lag erg mooi tegen de bosrand aan.
Na ruim 40 minuten
zoeken vonden we het wel welletjes. Niks gevonden. Helaas. Dus we
liepen weer richting auto. Karel bleef ons echter volgen. “Jullie
moeten beter zoeken, ze ligt daar echt ergens!”

– “Ja hallo
Karel! Nu is het welletjes! Als je haar wilt spreken dan ga je maar
naar het Licht. Daar is ze namelijk al.”

Maar Karel was net
zo star als groot. Zei niets, bleef meelopen, en stapte zelfs mee in
de auto.
Op het moment dat ik
de riem omdeed werd er een kaart in mijn hoofd geprojecteerd.

“Hee, dat is
bizar, ik zie een kaart met een route.” vertelde ik Irma “Die ga
ik volgen.”

Ik volgde exact elke
aanwijzing op en kwam in straten die ik nog nooit had gezien of van
gehoord.
U begrijpt het al,
we kwamen precies uit bij de Romeinse open dag.
(Later heb ik op een
kaart gekeken, en dat was de kortste route)
De grote Romeinse
dag bleek een grote aanfluiting te zijn. Een paar lullig kraampjes,
honderden kinderen en wat sullig kijkende figuranten. We waren er dan
ook snel vertrokken.
Thuis aangekomen
bleef Karel maar mokken en aandringen om terug te gaan. We negeerden
hem, en hij vertrok.

’s Avonds toen we
nog geen 2 minuten in bed lagen verscheen Karel er weer.

“Jullie moeten
echt terug!”

Nu was ik het zat.
Ik vroeg Irma even een tunnel naar het Licht te maken, en deze opende
zich spontaan naast Karel.
Nog voordat hij wat
kon uitbrengen greep een enorme witte hand die zo groot als Karel
zelf was hem vast en trok hem zo het Licht in. Daarop sloot de het
portaal zich meteen.

“heheh, eindelijk
rust.” zei ik nog.

– “Heb jij hem
er in geduwd?” vroeg Irma?

“Nou nee,
technisch gesproken niet. Tròk ik hem erin tegen zijn eigen wil. Maar
eigenlijk is het dus een ‘ja’.”

Een dag later
verscheen Karel weer in de avond. Helemaal in het wit omgeven.

“Ik heb mijn
moeder gevonden! “ zei hij blij. “Ze was inderdaad in het Licht.
Jij bent mijn vriend!”

Hoe mooi sommige
zaken soms lopen…



De soldaat die zijn hart volgde en zijn plicht vergat.

(Valse) Geschiedenis. Posted on zo, mei 28, 2017 15:24:01

Karl-Heinz Rosch.
Een van de vele namen die er op de Duitse begraafplaats in Ysselsteyn
terug te vinden is. Ruim 32.000 slachtoffers van de zoveelste
onzinnige oorlog.
Als je daar bent,
dan overvalt je een stilte van respect door de enorme aantallen
gedenkstenen gelegen in een glooiend landschap die elk een eigen
verhaal hebben.

Over Ysselsteyn zal
ik nog een artikel schrijven. Hoe ze daar zijn gekomen, en hoe door
de band van oude vijanden later zovele onbekende graven later toch
een naam hebben gekregen.

Karl-Heinz Rosch is
de enige Duitse soldaat uit de tweede wereld oorlog die een
Nederlandse onderscheiding heeft gekregen. Karl was als kind
ongewenst en werd daarom door zijn grootvader opgevoed. Na zijn
eindexamen gymnasium werd hij verlicht om het Duitse leger te dienen.
Karl werd op 17
jarige leeftijd in de omgeving van Goirle gestationeerd om daar een
stuk artillerie te bemannen.
Het echtpaar
Tilsdonk die twee kinderen (Jan en Toos) hadden, hadden een paar
dagen daarvoor in de boerderij een nieuw onderkomen gevonden nadat
hun eigen woning vernietigd was.
Zij wisten te
vertellen dat Karl een rustige jonge man was en als droom had
boswachter te worden.

Op 6 oktober werd
het stuk geschut door de geallieerden aangevallen. Jan en Toos, 4 en
5 jaar speelden zich van geen gevaar bewust samen op de binnenplaats.
De soldaten renden
allen naar het stuk geschut, maar Karl niet. Hij volgde zijn hart en
nam beide kinderen onder de armen om ze samen met hun ouders in de
schuilkelder van de boerderij te brengen.
Daarna rende hij
naar zijn kameraden die al bij het geschut waren. Precies op de plek
onderweg daar naartoe waar de kinderen zojuist nog speelden, werd
Karl getroffen door granaatscherven. Hij was op slag dood. In
november zou hij 18 jaar geworden zijn.

Karl werd daarna
begraven bij de boerderij. In 1947 werd hij herbegraven op de Duitse
begraafplaats in Ysselsteyn. De ouders en de
kinderen overleefden de strijd.
Na de oorlog kon de
grootvader van Karl het graf niet verzorgen omdat deze achter ‘het
ijzeren gordijn’ leefde.

Op 8 oktober 2008
werd in Riel (gemeente Goirle) een bronzen standbeeld geplaatst naar
aanleiding van zijn reddende actie. Er waren zowel voor als
tegenstanders voor dit initiatief.
Het beeld is geheel
betaald door privegelden, omdat de Nederlandse overheid er geen geld
voor zei te hebben. (?)
De gemeente wilde
niet meewerken aan de oprichting en plaatsing van het beeld, en
daarom is het het in de voortuin van een woning aan de dorpsstraat
geplaatst.
Zowel de Duitse als
Nederlandse pers waren getuige van de onthulling, alsmede de twee
halfbroers van Karl Heinz en de geredde kinderen Jan en Toos
Tilsdonk.

De plaquette luidt;

‘KARL-HEINZ
ROSCH
MEISSEN
3 OKTOBER 1926 – GOIRLE 6 OKTOBER 1944
KARL-HEINZ
BEHOEDDE TIJDENS GEALLIEERDE BESCHIETINGEN TWEE GOIRLESE KINDEREN
VOOR DE DOOD.
HIJZELF
KWAM DAARBIJ OM HET LEVEN.
HIJ
IS TIJDELIJK BEGRAVEN GEWEEST OP HET ERF VAN DE BOERDERIJ OP HET
HOOGEIND.
LATER
IS ZIJN STOFFELIJK OVERSCHOT OVERGEBRACHT NAAR
DE
DUITSE OORLOGSBEGRAAFPLAATS IN YSSELSTEYN (LIMBURG)

DIT
BEELD IS EEN EERBETOON AAN HEM EN ALLEN DIE HET GOEDE DOEN IN KWADE
TIJDEN.’

De
laatste zin is dan ook juist datgene waar het om gaat.

Als
iedereen zijn hart werkelijk zou kunnen volgen, zouden oorlogen snel
uitsterven…



Mensen moeten elkaar meer aanraken in plaats van aan te kijken.

Algemeen. Posted on zo, maart 19, 2017 14:09:57

Aanraking. Informatie aan gevoelens stromen binnen die ene fractie van een seconde bij de ander binnen. Prettig, verward, misselijk, verliefd, kwetsbaar, trots, het kan vele vormen hebben. Hoe weinig doen we er mee? Hoe vaak laten we het visuele deel niet overheersen? Ik denk dat we daar best eens wat meer stil bij mogen staan. Stil bij dat ene moment waarbij het ego of vooroordeel even langs de zijlijn wordt geplaatst.

Een tijdje terug bevond ik in de rij voor de kassa bij de supermarkt. Voor mij stond een jonge vrouw wat onhandig en zeer traag haar boodschappen in te pakken en af te rekenen. Een paar andere wachtenden zag ik vanuit hun ooghoeken een ergerlijke blik werpen. Hun ‘kostbare tijd’ ging verloren. Ik kon het haar niet kwalijk nemen. Zij was beperkt in haar verstandelijke vermogens en helaas wilde de motoriek ook niet echt mee werken.

Geduldig wachtte ik tot ze had betaald. Toen ik mijn schamele boodschapjes in een tas wegwerkte raakten we elkaar per ongeluk even aan.

“Oh sorry.” stamelde zij, en haar hoofd leek wel tussen haar schouders te verdwijnen.

In die ene korte seconde kwam een stortvloed van haar karakter bij me binnen aan gevoel. Wat een enorm lief wezen! Ik voelde niets dan onschuld en alleen maar moois. Het overdonderde mij. Ik legde mijn hand op haar schouder en zei: “Nee, mijn fout, sorry.” en lachte haar vriendelijk toe. Dat deed haar zichtbaar goed. Daarna keek ik de zo ‘haastige, ik heb het enorm druk’ mensen eens aan en walgde vervolgens nog meer van hun zelfingenomenheid. Wat een koude zielloze profielen stonden daar.

Aanraking is ook informatie delen. Vaak puur en niet vervuild. Bij levende wezens en dode. Meer daarover heb ik al eens beschreven in: Ervaring met aanraking van een vos.

Mensen zouden misschien eens moeten oefenen in geblinddoekt rondlopen? Dan zou er wel eens een nieuwe wereld kunnen opengaan.
Met vriendelijke geblinddoekte groet, Marco



Dierenrechten en Kerst…

Gezondheid/ Dier/ Natuur. Posted on vr, december 09, 2016 15:29:38

Meer lezen over de rechten van een dier en uw gezondheid?
Klik dan hier.

Alvast bedankt namens alle dieren.


Met diervriendelijke groet, Marco



Absolute fabels.

Goddelijke (on)zinnigheid. Posted on do, december 01, 2016 16:25:21

Weet u wat ik zo grappig vind aan diverse verhalen over mensen die van de buitenaardsen afstammen? Zoals bijvoorbeeld de Scandinavische bevolking wordt geacht van de Pleiaden af te stammen? Dat het allemaal totaal onlogisch is.

Ik zal u even vertellen waarom.
Stel dat er een god bestaat die de hemel en de kosmos heeft geschapen met ons als mensenwezens zijn gelijkende voorbeeld.
Waarom heeft ie dan nergens vermeld dat ie stiekem ook bezig was met het creëren van andere rassen op andere planeten die de mensen dan komen bespieden?
Ian Flemming zou verrukt zijn met zo’n script.

Ziet u het al voor u? U besluit als hoogwaardig ontwikkelde technologische beschaving op een andere planeet nakomelingen te settelen. Dan doe je dat toch fatsoenlijk? Dan laat je je vrienden, kennissen en familieleden niet achter in een onherbergzame streek of planeet die hun overlevingskansen decimeert tot bijna nul.
Zo van; “Nou folks, doe je best! Laat zien wat je kan! Wij vertrekken weer met al onze overlevingstechnieken, gereedschappen en kennis.” Bye bye.
Nee, je levert de achterblijvers genoeg voedsel, tools, en informatie over de streek hoe ze daar moeten overleven.

Nergens ter wereld staat er ergens zoiets beschreven.
Waarom zou god overigens andere rassen een enorme voorsprong geven in ontwikkeling en andere weer niet? Heeft ie last van Alzheimer of zo?
“Fuck ja, ik ben er een paar vergeten de laatste 10 miljoen jaar. Oeps….sorry menselijk ras. Maar dat is echt de reden van jullie achterstand.”

Kortom, god is een fabel, en er zijn geen directe afstammelingen van buitenaardsen op de Aarde.
Heeft u een oersterk tegenbewijs, (dus geen broodje aap verhaal a.u.b. van; “Het stáát hier toch?”), dan verneem ik dat graag.

Met ongeloofwaardige en toch zeer vriendelijke groet,

Marco.



Help, ik zie spoken.

Algemeen. Posted on zo, november 20, 2016 17:36:51

De telefoon gaat
over. Een aardige overkomende vrouwenstem begint het gesprek.

Goedenmiddag,
spreek ik met meneer Marco Pothuizen?”


“Dat zou zomaar kunnen. Wie bent u?”

Ik ben
Klaartje Zonnenstraal (even een fictieve naam genomen) van Eneco, en
ik bel u omdat we u als loyale klant van Eneco een prachtig cadeau
willen schenken ter waarde van €250,- “


“Ach wat aardig. En hoe lang ben ik dan al klant bij jullie om als
loyaal te worden bestempeld?”

Eh, dat weet
ik niet meneer. Wij hebben geen inzage daarover.”


“Maar hoe weet u dan dat ik een loyale klant ben?”

Er
volgde even een korte stilte, maar Klaartje liet zich echter niet uit
het veld slaan en ging verder.

Wij willen u
Toon aanbieden. Een heel slimme thermostaat. Helemaal gratis! Op Toon
kunt u perfect aflezen hoeveel u verbruikt, en wanneer u het
verbruikt. Zo kunnen wij u helpen bij het voorkomen van onverwachte
hoge bijbetalingen achteraf. Wij kunnen ook heel handig van hieruit
alle nieuwe updates installeren!” klonk het enthousiast.

Het
riep meteen wat vragen bij me op…

-”Dus
uw slimme thermostaat is niet up to date? Da`s niet zo slim. En hoezo
heeft u het over hoge bijbetalingen achteraf? Mijn verbruik is nog
steeds nagenoeg hetzelfde. Dus verklaar mij eens waar die verhoging
vandaan zou moeten komen dan? En is het ding helemaal gratis?”

Nee, uw
thermostaat is helemaal up to date hoor. En als uw verbruik hetzelfde
is als de eerdere perioden, dan zult u geen hoge nabetalingen
krijgen.

Toon is inderdaad
helemaal gratis op een kleine voorwaarde na.”

Aha,
daar komt het kleine addertje onder uit het gras.

Er zit een
maandelijks abonnement aan van slechts een paar euro. Hierdoor kunt u
alle gegevens elke dag perfect aflezen.”

-”Dus
als ik dat abonnement niet neem, dan kan ik niets aflezen, en is het
eigenlijk hetzelfde als de thermostaat die ik nu heb. Maar jullie
kunnen nog wel alle gegevens aflezen? ”

“…..eh ja,
dat klopt….”

-”Wat
is dan het nut ervan dat ik zo’n ding aanschaf?”

-”Meneer er
zijn al 200.000 huishoudens die Toon hebben aangeschaft en er veel
plezier aan beleven.”

-”200.000
sufferds dus.” reageerde ik lachend. “Heeft u trouwens alle
klanten die destijds wèl voor Toon betaald hebben inmiddels hun geld
al teruggeven? Het is toch vrij lullig te noemen dat zij er voor
moesten betalen en u ze nu gratis weggeeft.”

Aan
de andere kant van de lijn hoorde ik haar duidelijk slikken.

Eh nee meneer.
Maar wij willen U wel dit gratis product geheel gratis laten
installeren. Om u als loyale klant een plezier te doen.”

-”Weet
u waar u mij een plezier mee kan doen? Geef Toon a.u.b. aan iemand
die het graag wil hebben en het niet kan betalen. Immers u heeft het
product al voor mij gereserveerd en ik wens het niet te gebruiken. We
worden al genoeg gecontroleerd in het dagelijks leven. Daar heb ik
geen controle van Eneco bij nodig. Wie zegt mij dat u deze gegevens
niet doorverkoopt aan anderen, zodat zij precies weten wanneer ik wel
en niet thuis ben en visite heb?”

Wij mogen geen
gegevens aan derden verstrekken hoor.”

-”Ah ok. En is uw systeem dan beveiligd tegen hackers? Hoe lang en
door wie is dat getest?”

Geen antwoord….

Het is jammer
dat u er geen gebruik van wilt maken. Wellicht wilt u er nog even
over nadenken, en kunnen we later nog eens terugbellen?”

Nice
try beauty.

-”Nee,
dank u. Ik wens u nog een fijne dag.”

Einde
gesprek.

Welterusten
Toon…



Berlijn, stad van kunst, cultuur, graffiti en afval.

Algemeen. Posted on zo, augustus 14, 2016 20:08:45

De laatste dagen
mocht ik mijzelf gast van de oud historische stad Berlijn noemen.

Berlijn heeft enorm
veel te bieden aan bezienswaardigheden.

Berlijnse haast.

Berlijners hebben
altijd haast. De verkeerslichten springen in een rap tempo weer op de
volgende kleur. Bij oversteekplaatsen met het logo van het
‘ampelmannetje’ in het verkeerslicht krijg je ‘ampel’ de tijd om de
overkant te halen. Het zal de Berlijnse automobilisten een Duitse
curryworst wezen; vol overgave trappen zij het gaspedaal in en
scheuren met wat geluk met piepende banden de hoek om. De opgefokte
Berlijnse claxon heb je in alle toonsoorten, en dat willen ze graag
laten horen. Je moet er even aan wennen. Verder zijn Berlijners zeer
aanspreekbaar en altijd hulpvaardig.

Opvallend is ook hun
bewuste keuze voor hun uiterlijk. Alles kan en alles mag. Vrijwel
alles wordt normaal gevonden. Loop je graag met glittertjes op je
gezicht rond of stap je met een vol overgoten lichaam vol verf van
een ‘verffeestje’ van de Hare Krishna zo de U-bahn in? Het mag.
Niemand kijkt er vreemd van op. Zelfs niet als honden in een soort
pyjamajasje door het park lopen met hun baasje. Overigens waren het
niet alleen honden die in een pyjamabroek liepen…
Menige dame toont
graag hoe strak haar jurkje om haar string zit, zodat het bijna een
sport wordt om het motiefje van de string te ‘lezen’. Nee, Berlijn is
niet saai te noemen.

Berlijnse
pluspunten.

Met een dagkaart van €7,- is alles middels openbaar (bus tram enz)
verkeer goed en snel te bereiken. Hou er rekening mee dat de deuren
na ongeveer 30sec weer sluiten. Ook het openbaarvervoer heeft haast.
Controle is er niet of nauwelijks. Zwartrijders moeten daar zeer
gelukkige mensen zijn.

Het eten in de supermarkten is belachelijk goedkoop vergeleken met
Nederland.

Restaurantjes zijn over het algemeen redelijk betaalbaar.

Berlijners zijn vriendelijk en hulpvaardig te noemen al stralen ze
dat niet altijd uit.

Berlijnse
minpuntjes.

Berlijn is overigens
net zo groot als de provincie Utrecht. Je ziet dan ook overal enorme
projecten.

Hartje centrum ziet
de stad en netjes uit, en is er zelfs wat politie ter been te
bespeuren.

Echter 15 minuten
buiten hartje centrum begin je je af te vragen waarom sommige
stations nooit een sopje krijgen. Vieze muren, vieze trappen en een
vieze urinelucht komen je tegemoet. Handig voor een blinde die het
veel van zijn reukvermogen moet hebben, maar zeer onaantrekkelijk
voor toeristen wiens reukorganen nog niet zijn aangetast.

Het zwerfvuil was
voor mij een soort verbazing van een categorie ‘der erste klasse’.
Overal, werkelijk
overal ligt afval en zie je oerlelijke graffiti.
Dat Berlijners zeer
vindingrijk zijn, bleek uit het onderhoud van hun plantsoenen. In
plaats van cacaodoppen deponeert daar men naar hartenlust dorpjes van
bierflessen. Want ja, alcohol drinkt men er gewoon al wandelende met
de fles in de hand op straat.

Helaas liggen de
parken en grasvelden dan ook vol met doppen, hele en kapotte flessen,
en met wat geluk vind je er een naald. Fietsen parkeer je gewoon IN
het plantsoen. Daar doet niemand moeilijk over. Mijn tip is dan ook
deze; loop niet op slippers op het grasveld.

Ik begrijp dit
on-Duitse beleid niet. Hun kinderen moeten er toch opgroeien?

Bedelaars zijn een
strontvervelende dagelijkse aanwezigheid. Kom je de supermarkt uit,
sta je voor een stoplicht, of wacht je op een perron? De kans is
groot dat je door een bedelaar wordt aangesproken. Ons gemiddelde lag
op 4 keer per dag. Voor €20 euro wensen ze je alle geluk namens
Boeddah, Allah, Hermann Goerring of wie dan ook, of ze vragen je
gewoon of je even hun avondeten wilt betalen. Helaas…in geen 20
jaar ga ik zulke gasten iets geven. Het gaat je ook flink irriteren
op den duur. Mijn vriendelijke glimlach met een beleefd “Nee
sorry.” veranderde na verloop van tijd dan ook in een bars “NEIN!”.

Ik kan me goed
voorstellen dat vrouwen Berlijn in de avonduren niet meer de straat
op gaan. Met name in de wat mindere buurten zie je dan veel
buitenlanders samenscholen (met de bekende fles in de hand) die geen
woord Duits spreken en je zowat uitkleden met hun ogen.

Ook op de perrons
zie je vaak een beeld van voornamelijk donker getinte mannen die
prullenbakken doorzoeken, of lopen ze in groepjes zogenaamd
onopvallend bij je in de buurt te kijken wat je eventueel in je tas
zou kunnen hebben.
Als je je tas
duidelijk tussen je benen in zet, lopen ze meteen verder. Het zegt al
genoeg.
Containers zijn
absoluut vreemde voorwerpen voor een Berlijner. Ze denken
waarschijnlijk dat het een soort vorm van stadskunst is terwijl deze
echt bedoeld zijn om daar afval in te deponeren.
Vuilniszakken liggen
sierlijk opengereten in onwillekeurige volgorde nààst de
containers.
Het maakte me
triest; Degradatie van een zo mooie stad met zoveel historische
waarde.

Als Berlijn niet
verder naar een veredeld soort modern ghetto wil afzakken, dan zal de
gemeente haar burgers rap moeten gaan opvoedden. Desnoods met harde
nationalistische hand.
Nederlandse bewoners
die ik sprak, wisten ook al te melden dat zij ‘hun’ Berlijn de
laatste 5 jaar zagen afglijden naar een smerige niet prettig
aanvoelende stad. “Berlijn is haar mooie energie kwijtgeraakt.”

De wc’s zijn
overigens ronduit smerig. Voor die euro mag je toch een schoon toilet
verwachten.
Waar zijn de
wc-dames gebleven van vroeger? Zo’n moeke die achter een tafeltje met
een breinaald aan de gang is terwijl jij even van haar naar citroen
ruikende geurende toilet gebruik maakt?
Met pensioen?
Uitgestorven? Geen wol meer? Hoe dan ook, ik mis haar, en haar schone
toiletten.

Maar ‘nun’ even naar
de heel prettige zijde van de stad die een beertje als mascotte
heeft.
Berlijn heeft
talloze bezienswaardigheden voor jong en oud.
Ik ga ze niet
allemaal uitvoerig beschrijven. Het zou afbreuk doen aan de
werkelijke ervaring.
Plekken als deze
moet je ruiken, zien en voelen.

Unterwelten.

Absolute aanrader, en niet zo bekend voor veel toeristen.
Onze Nederlandse gidse wist veel mooie verhalen en feiten in je
verbeelding tot leven te wekken tijdens de ruim 90 minuten durende
reis onder de grond door diverse kamers en gangen. Deze
schuilkelder/ bunker die Berlijn ooit zo rijk was in hoge aantallen
rond 1944, is èèn van de laatst overgebleven intacte, wat hem zo
interessant maakt.

Berlijnse Dom.

Een pompeus bouwwerk van de kerk waar een beetje water al teveel
gevraagd is. Water is een eerste levensbehoefte van de mens waar je
recht op hebt. Echter de Duitse kerk laat je gewoon verrekken. Een
beleid dat ze al eeuwen niet wensen te veranderen, terwijl je €
7,- hebt betaald om al die ellendige trappen te bestijgen. Wat mij
betreft kunnen ze naar de hel gaan, ook al was het uitzicht op zich
wel aardig te noemen.

Brandenburger
Tor.

De enige overgebleven stadspoort van Berlijn. Stamt uit 1734.
Vreemd om hier veel nationaliteiten te horen en door elkaar te zien
lopen, terwijl dit jarenlang niet mogelijk was door de Berlijnse
muur. Gewoon even bezoeken, onderdoor lopen, en ‘ohhhhh’ roepen.

Reichstag.

Helaas was de wachtrij aan de kassa 90 minuten, en daar kwam nog een
wachttijd bij voordat je naar binnen kon. Vooraf reserveren is een
must. Er was geen Nederlandse beschrijving voorhanden helaas. Aan
“Tut mir leid.” had ik geen boodschap.

Joods
herdenkingsmonument.

Midden in het centrum liggen 2711 betonblokken, (die in afmetingen
variëren) wat het gehele monument voor alle Joodse slachtoffers moet
vertegenwoordigen.
Deze zijn met een speciale laag behandeld tegen graffiti.
Opvallend detail is, dat de de producent van de ‘anti graffiti laag’
tijdens de holocaust mede eigenaar was van het bedrijf dat zyclon-B
produceerde waarmee Joden vergast werden.
Daarbij is het een beetje jammer dat men het monument niet voor een
bredere gedachte heeft geplaatst; voor alle slachtoffers van het nazi
regime.

Potsdammerplatz.

Prachtig plein rond 1900. Helaas volledig verwoest door de 2de
wereldoorlog. Na de scheiding door de muur, bleef de herbouw aan
‘Oost Duitse’ zijde volledig stil liggen. Inmiddels is het plein
glorieus te noemen met haar moderne gebouwen.

Topographie des
Terrors.

Een modern museum staat exact op de plek waar zich tijdens de 2de
wereldoorlog de beruchte martelkamers van de Gestapo en de SS zich
bevonden.

Het museum geeft uitvoerig inzicht in het systeem en handelswijze van
de SS. Het beeldmateriaal is bijzonder te noemen, omdat het vanuit
Duits oogpunt is genomen.

Vlak naast het museum is nog een stuk Berlijnse muur intact gebleven,
waar men veel foto’s en informatie heeft geplaatst.

Checkpoint
Charlie.

De 3de controlepost (en meest bekende) die men moest passeren als men
van Oost naar West wilde reizen.
Figuranten staan er in uniform bij. Je kan samen met hen op de foto,
en velen maken daar gebruik van.

Mauerpark.

Openbaar park, waar alleen op zondag een soort markt is en bandjes
komen spelen.
Het park ligt aan de rand waar de Berlijnse muur doorheen liep.
De kraampjes alleen al zijn minstens apart te noemen. Je kunt er
items uit de jaren 50 en 60 vinden. Het is te vergelijken met een
grote vlooienmarkt waar een zeer ontspannen sfeer heerst.
Alleen erg jammer dat het gras vol bierdoppen, glas en andere zooi
ligt, en de zitplaatsen überhaupt geen uitnodiging zijn om te gaan
zitten. Daar moet je echt een portie lef voor hebben.

Bernauer Strasse.

Aan deze weg ligt een stuk park met een deel van de oude Berlijnse
muur. Je kan er goed zien hoe de muur was opgebouwd, en welke
versperringen erachter lagen.
Op de hoek van de straat staat een uitzichttoren , die je een idee
geven hoe de uitkijkposten over het terrein keken. De toren is vrij
toegankelijk.
In het stukje park staat een modern stuk muur met daarin foto’s en
beschrijvingen over mensen die de vlucht naar het Westen niet
overleefden als eerbetoon.

Tempelhofer Feld.

Nu een groot park, waar natuur, vrijheid en veel soorten recreatie
mogelijk zijn. Er liggen twee betonnen banen in. Het waren de landing
en startbanen van de ‘luchtbrug’ van de Geallieerden die na de oorlog
de West Duitse bevolking (2 miljoen) voorzagen van voedsel nadat het
Oosten de stad hermetisch middels de ‘Berlijnse muur’ afsloot. Iedere
halve minuut landde er 320 dagen lang een vliegtuig. Voor en tijdens
de oorlog werd het ingericht als werkkamp en later concentratiekamp
voor politieke vijanden van de N.S.D.A.P.
Onder de oude luchthaven ligt een betonnen bunker waar de Wehrmacht
veel filmmateriaal opsloeg. Helaas is dit door de Russen allemaal
verloren gegaan.
Je kunt er fietsen huren om een rondje te maken over de oude start en
landingsbanen van weleer, of gewoon te voet. Een plek om even stil
bij te staan als je haar geschiedenis kent.

Even rekening mee houden bij een Berlijns bezoek;

– Je kunt niet overal pinnen.

– Niet alle automaten accepteren elk soort creditcard.

– Neem zelf wat water mee voor onderweg.

– Openbare wc’s zijn een gruwel. Laat deze links liggen.

– Automobilisten zijn geen heer in het verkeer.

Uiteraard heeft Berlijn nog veel meer te bieden. Talloze musea zijn
in dit korte verslag niet meegenomen, alsmede ook de beroemde
Berlijnse Zoo.

Om alles te bezoeken heb je aan een korte week niet genoeg. Ik moet
dus nog een keer terug.



Thanksgivingday. Het feest van slachtpartijen.

(Valse) Geschiedenis. Posted on zo, juli 17, 2016 15:07:29

Als ik u vraag waar
thanksgivingday voor staat, dan beantwoord waarschijnlijk met: “Een
nationale feestdag van de V.S. die familie en vrienden samen vieren,
waarbij veel gegeten wordt, en voornamelijk kalkoen op het menu
staat. Deze dag wordt gevierd als eerbetoon toen de Native Indians en
kolonisten gezamenlijke hun eerste oogst deelden.”

Zoals zo vaak dient
de geschiedenis herschreven te worden. We gaan even terug naar de
tijd.

In 1614 voeren
Engelse ‘ontdekkingsreizigers’ terug naar hun vaderland met aan boord
Patuxet Indianen die ze in de huidige V.S. als slaaf gevangen hadden
genomen. Zij die wisten te
ontsnappen kregen als kadootje de pokken die de blanken hadden
meegenomen.
In Engeland hoorden pelgrims van de rijke natuurlijke omgeving en dat daar slechts een
paar ‘wilden’ leefden. Het duurde dan ook niet lang voordat de eerste
pelgrims wederom neerstreken in het gebied waar eerder slaven werden
buitgemaakt.
De enige overlevende
die zij daar aantroffen was een Patuxet die Squanto heette en de
Engelse taal machtig was. Hij leerde de nieuwkomelingen hoe ze
moesten jagen, vissen, wat daar eetbaar was en hoe ze er mais konden
verbouwen om te overleven Tevens speelde hij een belangrijke rol als
tolk tussen de Engels sprekenden en de Wampanoag Nation (Indianen).
Aan het einde van
het jaar na de oogst hielden de pelgrims een groot feest waarbij
Squanto en de Wampanoag werden geëerd.

In Engeland hoorde
men nog meer mooie verhalen vol beloftes. Velen volgden. Allerlei pluimage
streek er neer. Diverse soorten gelovigen, moordenaars, boeren,
avonturiers en gelukszoekers.
Zij zagen geen
hekken of afscheidingen en vonden daarom dat het aan hen toebehoorde.
Steeds meer land werd ingenomen, sterke jonge Natives werden tot
slaaf gemaakt, en de rest werd uitgemoord.

Echter de Pequot
Nation had het verdrag van Patutex nooit erkend en bood felle
weerstand wat uiteindelijk tot een van de bloedigste oorlogen zou
worden tussen blanken en Native Indians.
In 1637 hadden 700
leden van de Pequot stam zich verzameld voor hun grote jaarlijkse
‘thanksgiving’, Zij eerden onder andere hun Schepper en de natuur met
hun feest.
In de vroege
ochtenduren werd de slaperige stam omsingelt door de Engelsen en
Nederlandse huurlingen.
Alle mannen werden
naar buiten geroepen. Massaal werden ze neergeschoten, gestoken, of
doodgeknuppeld. De in angst verkerende vrouwen en kinderen die in de
hutten bleven, verbrandden levend nadat hun
hutten waren aangestoken. Niet een van de 700 leden overleefde de
moordpartij.
Een dag later
verklaarde de Britse Gouverneur ‘a day of thanksgiving’.

Na de ‘glorierijke
overwinning’ volgden tal van andere dorpen hetzelfde lot. Vrouwen en
kinderen van 14 jaar en ouder werden tot slaaf gemaakt. Wat jonger
was werd meteen vermoord.
Vele schepen keerden
zo huiswaarts met ruim 500 slaven per schip in het ruim.
Om de overwinningen
zeil bij te zetten loofden de kolonisten premies uit voor Indiaanse
scalpen.

Wegens vele
overwinningen op rij op de Pequot Indians riepen de kerken een tweede
‘thanksgivingday’ uit “over de Heidense wilden”.
Tijdens dat feest
werden Native Indians onthoofd, waarbij hun hoofden als voetbal door
de straten werden getrapt.
Zelfs de
vriendelijke Wampanoag stam met wie een verdrag van vrede was
afgesloten onderging de moordpartij. Hun stamhoofd werd eveneens
onthoofd. Zijn hoofd werd op een paal in Plymouth gespietst waar het
vervolgens 24 jaar op bleef staan.

De gekte nam steeds
grotere vormen aan; na elke ‘overwinning’ op een stam werd een nieuwe
‘thanksgivingday’ uitgeroepen en gevierd met het afhakken van
lichaamsdelen.
George Washington
herstelde dit enigszins, door tenslotte voor één dag te kiezen, en
deze gezamenlijk te vieren.

Abraham Lincoln –Abraham Lincoln was de 16de president van de Verenigde Staten. Hij diende van 1861 tot aan zijn dood in 1865.—(de
uiteindelijke afschaffer van de slavernij) maakte er een officiële
nationale feestdag van tijdens de Amerikaanse burgeroorlog. Echter
deze stuurde op dezelfde dag een groot leger naar de hongerlijdende
en weerloze Sioux in Minnesota om hen uit moorden, en in reservaten
te plaatsen.

Thanksgiving…een
feestdag van de Amerikanen om moordpartijen, slavernij, en verraad te
herdenken op een volk dat alleen wilde helpen en dankbaar was voor
het leven dat ze daarvoor konden leven zoals ze dat al eeuwen eerder
deden.



Goddelijke onzinnigheid.

Goddelijke (on)zinnigheid. Posted on zo, juli 10, 2016 18:55:32

Toeval. Bestaat het of niet? God. Bestaat zij of niet?

Veel mensen geloven in toeval. En in Haar.

Ehm ja, ik maak er een ‘haar’ van, dat klinkt wat zoeter. Tenslotte weet niemand hoe hun god eruit ziet, omdat niemand haar ooit heeft gezien. Daarom stel ik haar graag voor als een wulpse roodharige met lang krullend haar in een mooi lingerie setje met bijpassende rode naaldhakken.

Och, een man moet toch wat he? Maar, is deze gedachte nu toeval? Of heeft ZIJ mij die ingegeven? Meneer pastoor kon het antwoord niet zo gauw vinden op mijn vraag. Ik vergaf het hem. Tenslotte moet ook hij vergeven worden voor zijn zondige gedachten.

Vanmorgen begaf ik mij op weg naar de supermarkt. Zo eentje die biologische plofkippen verkoopt. AHa, daar gaat al een belletje rinkelen? Normaal houd ik mij altijd netjes aan de snelheid. Vanmorgen niet. Ik reed harder dan doorgaans het geval is. Wat een geluk! Een tegemoetkomende auto verloor zijn lading van de aanhanger, welke tegen de auto achter mij aan klapte. Toeval? Welnee, zou een goddelijke gelovige zeggen. “Dat was god die je behoedde voor schade!”

Goh wat lief van haar. Maar waarom raakte de lading dan de man achter mij?

“Dat weet niemand. Echter alles is in een groots plan opgezet! Van haar!”

Yeah right. Dan ga ik nu gelijk mijn verzekeringen opzeggen. Immers ZIJ beschermt me tegen schade.

Natuurlijk kan ik zo nog wel even doorgaan met voorbeelden van ‘toevallige goddelijke ingrepen’….

Maar laat ik gewoon nuchter blijven…roodharige wulpse godinnen in lingeriesetjes met bijpassende naaldhakken bestaan wèl, echter ze leven gewoon op Aarde en hangen niet met hun gevulde boezem over de rand van een wolkje om mij de hele dag te beschermen.

Mocht ze er ooit zo blijken uit te zien…dan laat ik mij meteen bekeren.



In het zonnetje gezet; Rik Bakker.

Algemeen. Posted on di, juni 21, 2016 20:32:16

In het zonnetje
gezet; Rik Bakker.

Mensen schrijven
over van alles en nog wat. Schrijven kan tenslotte iedereen. De
meeste onderwerpen gaan vaak over een gebeurtenis die hen raakte,
over een stukje oud zeer, hun grote liefde, hobby, of hun ongenoegen.
Slechts weinigen
schrijven over anderen om hen een hart onder de riem te steken,
terwijl dat minstens zo belangrijk is in de verharde wereld waar de
woorden ‘dank je’, ‘dat doe ik graag voor je’, en ‘zal ik je even
helpen?’ bijna zijn uitgestorven.

Ik ga middels dit
artikel proberen een trend te zetten om anderen eens positief
gevraagd dan wel ongevraagd wat meer te belichtten. Het is een klein
druppeltje van positiviteit op een plaat van egoïsme dat het hart
van de mensen zo verkilt de laatste decennia. U kunt zelf diverse
redenen aanvoeren waarom u een bepaald persoon daarvoor uit kiest.

Mijn reden om Rik
Bakker te belichtten, is omdat hij al zovele jaren geheel belangeloos
in touw is voor diverse bedreigde diersoorten.
Ook heeft hij zich
eerder ingezet voor stichtingen die met mensen te maken hebben, maar
de klik hield op een bepaald moment op toen hij doorkreeg dat deze
stichtingen niet geheel zuiver handelden.
Het ego tierde daar
rond als een getroffen stier in de arena, en daar houdt Rik niet van.
Bij hem moet alles zuiver van gevoel en geweten zijn. Daarom mag ik
hem ook zo graag.
Rik zet zich met
hart en ziel in. Dat doet hij middels zijn gave van het bespelen van
de Native American Indian Flutes.

Hij heeft een eigen
site (klik
hier
) waar u meer informatie daarover kunt vinden, alsmede een kanaal op you tube waar diverse video’s zijn geplaatst om een
indruk te krijgen, of om de updates te zien voor welk goed doel hij
zich inzette.

Zijn bekendheid
beperkt zich niet alleen tot zijn eigen regio. Hij heeft zelfs
uitnodigingen en reizen naar Zweden gemaakt. Belangenverenigingen
voor de bescherming van de wolven aldaar namen contact met hem op, en
Rik mocht in de wildernis voor de wolven komen spelen. Het was een
geheel unieke ervaring vertelde hij later.

Toch ben ik van
mening dat hij wel meer erkenning mag krijgen voor zijn manier van in
de wereld staan. Daar waar de overheid en gemeenten het vaak laten
afweten is Rik bereid om op te komen voor de bedreigde en zwakke
diersoorten.

Helaas hebben we een
ernstig tekort aan dit soort helden en mogen er wat mij betreft meer
Rik Bakkers geboren worden om de mensen bewust te maken van verborgen
dierenleed, en de noodzaak om meer te doen voor onze dierlijke mede
Aardbewoners wiens voortbestaan steeds meer wordt bedreigt.


Met vriendelijke groet, Marco Pothuizen



Vraag het je krachtdier!

Spiritualiteit. Posted on vr, maart 18, 2016 13:23:59

Thuis ben ik vaak
stil. Lig dan in een luie ligstoel en luister naar het tikken van de
klok. Behalve het tikken van oma’s klok hoor ik nog twee
verschillende frequenties tegelijkertijd in mijn oor, die samen een
prachtig rustgevend geheel vormen. Vrijwel de hele dag door hoor ik
deze frequentie, ongeacht hoe gehorig de omgeving is.
Voor buitenstaanders
zal dit gegeven best vreemd overkomen, maar ik ben gelukkig met deze
frequentie.
Neen, ik ben niet
schizofreen, of hoor nare stemmen mij boosaardige opdrachten geven.
Helaas, die lol gun ik u niet.
Maar daar wil ik het
nu even niet over hebben. Wel over hoe mooi antwoorden in dromen
kunnen komen of zijn.

In diezelfde stoel
dacht ik na of de toekomst vast staat, of juist niet. Na enige tijd
dommelde ik weg, en toen kreeg ik het antwoord;
Ik begaf me op weg
naar een grot. De ingang was donker maar nog net genoeg verlicht om
zeven meter verderop een grote bruine beer te zien. Hij stond
opgericht, precies voor een splitsing.
“Welke kant voor
je vraag kies je?” vroeg hij. “Links? Of rechts?”
Ik wist het
rationeel niet, en vroeg aan mijn hart wat te doen.
Toen gebeurde er
iets vreemds. Ik steeg op uit mijn lichaam en keek van bovenaf op
mijzelf neer.
Van bovenaf gaf ik
het juiste antwoord aan mijn andere ‘ik’ die nog steeds in de grot
stond:
“Ik wil
rechtdoor.” antwoordde ik. Alhoewel dat logisch gezien een absurd
antwoord was, gaf ik het toch.
De beer knikte
instemmend. “Dat is het enige juiste antwoord. Als je voor links of
rechts had gekozen, was je in een cirkel weer op dit punt uitgekomen,
en zou ik je verdere toegang moeten weigeren.”
Hij draaide zich om
en zei: “Volg mij.”
Vervolgens liepen we
beiden door de muur en kwamen in een prachtig groen gebied vol
struiken, planten en bomen uit. Er heerste daar een vredig gevoel.
In het centrum
aangekomen zei de beer: “Verder mag ik niet. Je moet nu alleen
verder gaan.”
Ik keek om me heen
maar zag in eerste instantie alleen de prachtige natuur. Na zijn
woorden vormde zich onder mijn voeten een cirkel. In die cirkel
daalde ik zachtjes af zonder er invloed op te hebben.
De mooie groene
omgeving verdween. Alle materie verdween. Nee, toch niet. Verderop
zag ik een soort zilveren ‘eilanden’ zweven.
‘Wat is dit nu?”
vroeg ik mij af in gedachten.
Het antwoord kwam
ook in gedachten;
Meteen herkende ik
de diverse stammen, uit een van mijn vorige levens. Iedere stam had
een eiland waarop zij zich bevonden.
Alles was van elkaar
gescheiden en toch waren ze met elkaar verbonden. Als men het zou
willen, dan kon zo naar een ander eiland gaan.
Er heerste alleen
nog maar een gevoel van eenheid. Oude vijanden leefden nu naast en
met elkaar.
Deze schoonheid
overweldigde me.
Heel in de verte zag
ik gouden eilanden schitteren.
“Oh, die zijn
prachtig! Mag ik daar een kijkje nemen?”
Het werd mij
geweigerd. ‘Die eilanden zijn de toekomst. Jij mag die nog niet
zien.’
Vervolgens steeg ik
weer op en kwam weer precies op de plek in de groene oase van rust
terecht.
De beer wist dat ik
mijn antwoord had gekregen, en samen liepen we we weer terug naar de
ingang van de grot.
Daar nam ik afscheid
van mijn krachtdier. Dank je vriend.

Vervolgens werd ik
wakker.



De mensen lopen met boter op hun hoofd rond.

Algemeen. Posted on za, maart 12, 2016 18:41:11

Voor degenen die nog nooit van deze uitdrukking gehoord hebben, is hier de uitleg ervan; Wie boter op zijn hoofd heeft, kan dan misschien wel aanmerkingen hebben op anderen, maar is zelf ook bepaald niet onschuldig: er valt hem- of haarzelf ook wel het een en ander te verwijten.

Waarom ik hier over schrijf? Onlangs plaatste ik een artikel op mijn blog (klik hier), dat zeer confronterend genoemd mag worden. De reacties waren dan ook zeer divers te noemen. De ruggengraatloze Tim van Plazilla wist er geen raad mee, en verwijderde het binnen drie welgetelde uren zonder tegenbericht. Kennelijk mag je op jankzilla alleen maar braaf meedoen met de huichelachtige ‘elite’ maar mag je vooral geen confronterende waarheden plaatsen. Uiteraard heb ik het account daarop meteen vaarwel gezegd, aangezien ik liever niet in verband gebracht wil worden met ‘denkers’ die veel van een dodo weg hebben.

De reacties op het artikel via facebook, messenger en mail, liepen enorm uiteen; van ‘geweldig dat je dit op deze manier onder de ogen brengt’ , tot ‘ik vind dit erg hard‘, en onder andere ‘is dit wel geschikt voor de ogen van kinderen?

Het laatste kan ik tot op zekere hoogte begrijpen. Echter, kinderen hebben tegenwoordig internet tot hun beschikking. Zij weten feilloos de sites te vinden waarop live executies worden geplaatst, waar mensen levend verbranden, geëlektrocuteerd worden, waar lichaamsdelen afgehakt worden, waar dieren mishandeld worden, en de meest vreselijke ongelukken en andere rampscenario’s haarscherp in beeld worden gebracht. Ik begrijp dat ze dat opzoeken. Een kind is nu eenmaal nieuwsgierig.

Maar dan mogen ze van mij ook een stukje menselijke geschiedenis zien, en weten waar hun stukje vlees vandaan komt, zodat ze zelf erover kunnen gaan nadenken of ze nog wel medeschuldig willen zijn aan de ‘boter op hun hoofd maatschappij van de volwassen’

Kijk, ik ben een eerlijk mens. Daarom beken ik u nu ook dat ik de barbecue vroeger ongeveer zowat de mooiste uitvinding vond die er ooit gedaan was. Hele kuddes moet ik hebben verslonden…maar ik wist niet beter toen, omdat de informatie over vlees eten er toen niet was, zoals die er nu is. Omdat de informatie over je eigen gezondheid, er toen niet was zoals ie er nu wel is. Daarom voel ik me min of meer verplicht deze informatie te delen. Ongeacht wat u er verder mee doet.

Bedenk wel, dat u later na het lezen van het artikel niet kunt zeggen; “Ich habe es nicht gewusst.”, ……want uw ziel weet het wel degelijk.

Met vriendelijke groet, Marco



Verschrikkingen uit vervlogen tijden. Wat men een andere ziel aandeed.

Gezondheid/ Dier/ Natuur. Posted on ma, maart 07, 2016 19:59:05

Zoveel mogelijk
tegelijk in de vrachtauto. Iedere centimeter werd benut.

Aan luxe vervoer had men maling. Ontsnappen was onmogelijk.

In colonne naar een
onbekende eindbestemming, zonder eten,
pauze, toilet of drinken.

Bij aankomst volgde
onder geschreeuw een verplichte scheer
en knipbeurt.

Wie ziek was, werd
vroegtijdig uit hun lijden verlost.

Zij die probeerden
te ontsnappen aan de gruwelen….

Alles werd netjes
genummerd voor de administratie.

Sommigen werden
geschikt bevonden voor medische experimenten.

Dat gold voor zowel
jong als oud, of zwanger…

Het eindstation…

Hoe kan een
menselijke ziel zoiets een andere ziel aandoen?
Deze praktijken
werden door alle naties ter wereld veroordeeld.
Processen werden
gehouden, en de verantwoordelijken werden veroordeeld tot onder
andere de doodstraf en de gevangenis, wegens onder andere het
schenden van rechten.
Ik heb nog een serie
voor u…

Zoveel mogelijk
tegelijk in de vrachtauto. Iedere centimeter
wordt benut. (In dit geval; kippen)

Luxe is overbodig.
Ontsnappen onmogelijk.

In colonne naar de
onbekende eindbestemming, zonder eten, pauze of
drinken.

Zij die ‘geluk
hebben’ mogen bij experimenten gebruikt worden.

Hoe kan een
menselijke ziel zoiets een andere ziel aandoen?
Waar zijn de rechten
van de dieren? Waar zijn de rechten van hun zielen?
Zij zijn nooit uw
vijand geweest. Wat hebben zij u aangedaan, om dit lot te moeten
ondergaan?
Omdat u graag nieuwe
cosmetica producten in de winkel wilt zien volgend jaar?
Omdat u graag een
stukje vlees eet dat vol stress zit? Stress die u ziek maakt?
(klik hier voor meer informatie daarover)

Ik schaam me diep
voor het menselijke ras, waartoe ik behoor.
Geloof mij…er zijn
voldoende alternatieven voor een stukje vlees.

Als u een andere
ziel niet kunt respecteren…waarom verwacht u dat dan terug?

Ook het drinken van
melk is overbodig overigens. Wilt u meer weten over het wel en wee
van de koe die voor uw glaasje melk zorgt? Klik
dan hier.
En verbaas u over de cijfers van verspilling.

Ik hoop dat ik met
dit artikel mensen aan het denken heb gezet, om vanaf morgen anders
te gaan leven. Een leven met respect naar andere zielen toe.

Met diervriendelijke
groet, Marco



Bedelen in Nederland. Een modern tijdsbeeld. Maar is het strafbaar?

Algemeen. Posted on za, maart 05, 2016 18:57:47

Vroeger in mijn
jeugdjaren zag je wel eens een bedelaar. Meestal was dat een man op
leeftijd met een baard waar wat grijze haren woest krullend zijn
gelaten gezicht verborg. Echter het was geen
alledaags beeld.
De laatste jaren,
maar vooral de laatste maanden, word ik regelmatig aangeklampt door
een man die mij om geld vraagt.
Van nature uit ben
ik iemand die alles en iedereen geluk, gezondheid en liefde gunt
zolang het niet ten koste gaat van een ander.

In Nijmegen werden
Irma en ik op een zonnige dag aangesproken door een jonge man. We
schatten hem tussen de 25-30 jaar. “Excuseer mij. Maar heeft u
misschien een kleinigheid over voor een dakloze?” We keken ietwat
verbaast, omdat hij niet aan het prototype beeld van een zwerver
deed.
Hij zag er redelijk
netjes uit, was geschoren, stonk niet, en kon op een zeer
fatsoenlijke wijze communiceren. “Ja, weet u, ik mag niet zomaar
gaan bedelen. Dat is in Nederland verboden. Daarom spreek ik mensen
op deze manier aan. Ik moet iedere nacht ongeveer € 4,- betalen
voor een overnachting.”
We raakten wat in
gesprek met hem. Hij vertelde graag over zijn leven, en het bleek een
zoveelste pechvogel van de regels der overheid te zijn. U denkt nu
als lezer; ‘Dat zal mij nooit overkomen, maar vergis u niet daarin.
Soms zijn vele factoren van onmacht een onafwendbaar lot, waar de
overheid graag haar bezegeling geeft.
Ik keek in mijn
portemonnee, haalde al mijn muntgeld eruit, en gaf het aan hem.
“Helaas geen € 4,-, maar in ieder geval meer dan de helft voor
wat je nodig hebt.”
Hij was er zeer blij
mij. We wensten elkaar een mooie dag toe, en gingen verder.
We leven nu eenmaal
in een tijd van ‘pinnen’. Dat heeft zijn voordelen, maar helaas ook
zijn nadelen. En zwervers hebben nu eenmaal geen pinautomaat op zak.

Ik besloot eens wat
informatie op te snorren over bedelen.
In Nederland was
bedelen tot 2000 nog strafbaar! Daarna is deze wet uit het wetboek
geschrapt.
Echter…indien een
gemeente een APV heeft (Algemene Plaatselijke Verordening) dan is het
wèl strafbaar. Dit verschilt van gemeente per gemeente.
In zowel Canada als
de V.S. is er onderzoek gedaan bij zwervers. Uit dit onderzoek kwam
naar voren dat helaas ruim 30% van het bijeen gebedelde geld werd
gespendeerd aan alcohol/ drugs/ en tabakswaren.
Dit blijkt ook in
veel gevallen in de samenleving als excuus gebruikt te worden om
juist niets te geven. Maar wie denkt de samenleving te zijn om daar
over te (kunnen) oordelen?

Dan komt bij mij het
volgende dilemma om de hoek kijken;
Ga ik nog geld geven
in de toekomst? Of haal ik wat aan voedsel, als ik toch wat
boodschappen moet doen en geef dat aan de dakloze?
Maar, is dat wel
correct? Behoor je dat niet te vragen aan je medemens? Immers wij
zijn allen gelijk , en op deze manier bepaal jij wat voor de ander
goed is.
Laatst liep ik
bijvoorbeeld de supermarkt in, en daar stond een dakloze met de
welbekende krantjes in de ‘aanbieding’ voor € 1,50. Ik lees die
dingen niet. Ik kies graag zelf uit wat ik wil lezen.
In de supermarkt
besloot ik voor hem een blikje drinken mee te nemen, want ja, hij
staat daar ook maar dorst te lijden toch?
Buiten bood ik het
aan. Hij schudde nee, maar wilde wel geld hebben.

Later op de dag (ja
deze oliebol was wat vergeten mee te nemen) liep ik weer naar binnen.
Wat verbaasde mij?
Meneer telde zijn opgehaalde centjes bij elkaar, liep naar binnen, en
haalde er zware shag met een blik bier van.
Ok, natuurlijk is
dit maar een enkel geval op zich, en mag je nooit zo over het grote
geheel gaan denken, maar toch gaf het mij een vreemd gevoel. Begrijpt
u wat ik bedoel? Wie ben ik om te oordelen? Niemand.
Toch begint het
bijna een bekend straatbeeld te worden in Nijmegen. Bij vrijwel
iedere grote supermarkt of ingang van een winkelpassage staat er wel
iemand te bedelen.
Soms irriteert me
dat. Op de manier waarop ze het doen. Als mensen mij agressief
benaderen, dan kan ik niet altijd vriendelijk terug doen.
Het plastic bakje
met werd me haast tegen de neus geduwd door een man die Arabisch
sprak.
Ik schudde ‘nee’ met
mijn hoofd, omdat ik ook echt geen kleingeld meer bezat. Dat had ik
namelijk net aan zijn ‘collega’ een straat verderop gegeven. Zijn
blik was op z’n minst nors te noemen, en wat hij daarop zei klonk
niet vrolijk. Het voelde agressief aan, zijn woorden drongen mijn
aura binnen met een negativiteit waar de honden geen brood van
lusten.
“Rot op klootzak.”
zei ik op luidde toon. Mijn adrenaline peil schoot ver voorbij het
maximale. Nog één woord van die lul, en ik was in staat om hem
tegen de lantaarnpaal te pletten.
Kennelijk begreep ie
het maar al te goed en draaide zich om.
Flap, weg was mijn
naastenliefde voor de medemens. Binnen een seconde. Nu ja, dat wil
zeggen voor dit medemens.
En toch…nu ik er
zo over schrijf…denk ik…ik faalde. Ik had er boven moeten staan,
en door moeten lopen.
Beiden hebben we er
hopelijk van geleerd.

Tot slot kan ik
begrijpen dat ik als man, heel anders tegen dit soort situaties aan
kijk, dan een vrouw.
Vrouwen, kinderen en
jeugdigen moeten zich wel degelijk bedreigt voelen door de
agressievere bedelaars.

Wellicht had de
overheid er beter aan gedaan deze wet niet te schrappen?



Volgende »