Hogere machten?

Jaren terug had ik een afspraak. Nu ben ik een type dat liever een half uur te vroeg komt, dan een minuut te laat. Vroeger ergerde ik me dan ook mateloos als iemand vijf minuten later kwam dan was afgesproken. In de loop der tijd besef je dat ergernissen zinloos zijn, onproductief en energie verslindend.

Zo wilde ik net de auto instappen toen een bekende nog even een beroep op mijn tijd deed. Tja, wat doe je dan als goedzak? Je bent een ‘helper’ van nature uit, dus help je even. Dat ‘even’ werd bijna een kwartier.
Haastig stapte ik na mijn gegeven hulp in de auto en wist dat die verloren tijd met iets sneller rijden wel goed te maken viel.

Onderweg leek het wel kneuzendag.

De ene na de andere trage automobilist die kilometers lang links bleef rijden. Je voelt de
adrenaline dan omhoogschieten. “Afschieten dat tuig!” giert het door je bovenkamer heen. “Ga fietsen!” Op zulke momenten vraag je je serieus af waarom je nooit een mitrailleur op je motorkap hebt laten plaatsen.

Uiteraard werken dan ook nog eens alle verkeerskruisingen met stoplichten tegen, die het lijken te weten dat je op tijd wilt zijn. ‘Heej, daar komt ie aan. Flats, op rood, whahaaha.’

Wat doe je op zo`n moment als bestuurder? Juist. De verkeerde afslag nemen. “Ook dat nog, kluns dat je bent.”

Dan maar even wat meer gas erop. De teller ging richting 160 km per uur. Een geweldige flits net na het viaduct is je beloning. Ik keek achterom, en baalde als een stekker. Daar stond zo`n geüniformeerde klootzak bij het apparaat.

Eindelijk kon ik kilometers verderop een afslag pakken en omkeren.

Jezus, nog meer tijd kwijt.

Die camera staat toch aan de andere kant. Even tempo maken. Het pedaal werd weer dieper ingetrapt.

‘Flits!’ Ook aan de andere kant hadden ze er eentje geplaatst.

“Neeeeeeeeee!!!” gierde het door mijn hoofd. “Dit is zo onrechtvaardig! Waarom word ik gestraft omdat ik anderen alleen maar wil helpen?
Dit verdien ik niet verdomme! Ik wil die foto`s nooit binnenkrijgen! Laat ze maar verbranden, of wit uitslaan!”

Daarna werd ik weer rustig, meer gelaten zelfs, en arriveerde op tijd. Jawel, op de minuut af.

Die foto`s? Nooit gehad… Hogere machten bedankt!

Marco Pothuizen