St Walrick. Legende en koortsboom.

De legende van St Walrick.

Deze gaat over roverhoofdman Walrick die reizigers overviel als inkomen. Hij leefde in de regio van de huidige ruïne. Op een dag overviel hij een groep mensen waarvan de prediker Willibrord hen aanvoerde. In die tijd droegen alle vrije mannen een wapen, maar Willibrord als vertegenwoordiger van het Christelijke geloof weigerde dat ten allen tijde. Dat intrigeerde Walrick. Beide mannen werden als sterke karakters omschreven, waardoor Walrick een gesprek aanging met Willibrord. Walrick deelde Willibrord mee dat zijn dochtertje ernstige koorts had en de volgende ochtend waarschijnlijk niet meer zou halen.
Hierop antwoordde Willibrord dat Walrick een stukje stof van haar in de boom bij de kapel moest hangen, Jezus moest vragen voor genezing, maar ook dat hij als dank moest zweren nooit meer overvallen te plegen en zich te bekeren tot het Christelijke geloof.

De volgende ochtend was zijn dochter genezen. Voor Walrick een teken hoe hij verder diende te leven. Hij hield woord en verbood zijn groep verder nog overvallen te plegen. Ook zij dienden zich te bekeren. Daarna vertrok hij naar Rome, waar hij tot pastoor werd ingewijd. Vervolgens keerde
Walrick terug naar zijn dochter om daar zijn geloof verder te verspreiden.
Echter de andere hoofdmannen in de regio vonden zijn gedrag verraad. Walrick moest als voorbeeld dienen. Zij brandden z’n boerderij tot de
grond af. Zowel Walrick als zijn dochter stierven een zeer gewelddadige dood.

Toch bleven door de eeuwen heen mensen naar de boom komen om voor genezing te vragen voor zieken.

Regels voor genezing.

1) Men moest ongezien een lint ophangen.

2) Men mocht na het ophangen niet meer omkijken, anders zou
het niet werken.

3) Men mocht nooit en te nimmer een ander lint verwijderen.
Dat zou henzelf ziek maken.

Voor zover de legende. Reden genoeg om er zelf eens te gaan kijken.

We kwamen bij de koortsboom en de ruïne aan. De variatie van een genezend verzoek was opmerkelijk te noemen. Linten in allerlei lengtes, vormen en soorten textiel waren te bewonderen. Ook keek ik tegen de onderkant van paar stevige wandelschoenen aan, waarvan ik me afvroeg hoe die daar zo hoog terecht waren gekomen. Verder was er een verzameling van diverse soorten kruidenbuidels, of medicijnbuidels te bewonderen. En ja, de wanhopige dame die haar stukje textiel thuis liet liggen uit vergeetachtigheid, had zowaar haar slipje in de boom
gehangen om de reis niet voor niets gemaakt te hebben. Een pikant niemendalletje sierde het einde van een tak.

“Dat is zeker je favoriet?” grapte ik tegen de eik.
Geen reactie. Of hij hield wijselijk stil, of hij begreep mijn gevoel voor humor niet echt.
Ik liep een rondje en zag dat er meer eiken met linten waren behangen. De originele eik moet allang zijn gestorven, en de grote eik is zijn nakomeling. Jongere eiken van hem, waarvan de taken nog laag hangen krijgen ongevraagd nu ook de ‘eer’ om als wensboom te mogen dienen.

Ik hoorde een zucht en keek om mij heen. Niemand.

“Ik was het hoor.” antwoordde de enorme eik. Lees de teksten eens; “Ikke ikke ikke.”

De linten hingen te hoog om ze te kunnen lezen. Met wat moeite worstelde ik me op de muur van de ruïne. Zo kon ik er wel goed bij. Vol verbazing las ik veel linten en lapjes aan teksten.

‘Zorg aub dat ik rijk word’, ‘Maak Nederland wereldkampioen’, ‘Ik wil gelukkig blijven met Chantal’, ‘Laat mij oud worden zonder ziekte’ , enzovoorts.
Nauwelijks waren er verzoeken voor de genezing van een ander te vinden.

-“Wat een walgelijk egoïsme! Daar ben je toch helemaal niet voor?” vroeg ik de eik.
“Ik kan wel goed met die egoïstische wensen omgaan, maar mijn broer daar 20 meter verderop had er veel moeite mee.
Langzaam draaide ik me om en zag iets heel vreemds. Een jongere eik met meerdere stammen was duidelijk aan één zijde ooit kaal geweest.
“Hij begon van ellende blad te verliezen, maar sinds de mensen hun egoïstisch negatief geladen wensen er niet meer in hangen komen zijn bladeren en gezondheid weer terug. Ik doe sowieso niets met egoïstische wensen. Ik wil mijn krachtige energie alleen met hen delen die het onbaatzuchtig voor een ander vragen. Zo is het eeuwen gegaan en zo moet het ook blijven.”

Geweldig. Wat een wijsheid van zo’n oude eik. Nu kan een eik
niet bloggen, maar ik wel. Thuis besloot ik dan ook uit respect voor de eik en de legende dit verhaal te plaatsen.

(Links de grote eik met de ruïne, rechts de jonge eiken.)

Met helende groet, Marco Pothuizen