Veel mensen menen het eeuwige leven te hebben. Spiritueel gezien klopt dat als een bus.

We beseffen maar al te weinig dat je leven zomaar ineens kan zijn afgelopen.

Ook al ben je een ‘fit-girl’ in hart en nieren, ook al eet je alleen biologisch en ben je vegetariër, ook al ben je de braafste mens van je dorp (wat meneer pastoor kan beamen), soms heeft het leven een verrassende wending voor je in petto.

Want in de meeste gevallen bepaald niet de mens zelf het tijdstip van gaan.

Mensen met de ‘ik heb het eeuwige leven’ filosofie zijn een meester in het uitstellen van zaken, of het negeren van situaties die heel eenvoudig kunnen worden opgelost, zij het door daad of een paar lieve gemeende woorden.

Er zijn voorbeelden te over van wat ik bedoel;

Een hond of kat die je aankijkt en je vraagt om te worden aangehaald, maar je loopt door omdat je anders het begin van je favoriete serie mist.

Het kaartje dat je eigenlijk had willen kopen maar nooit verstuurde omdat je dat de dag erop ook wel kon doen.

Het bedankje naar je oma om haar te bedanken voor het sprei dat ze zonder het te vragen liefdevol voor je maakte.

Even informeren naar je zusje hoe haar eerste werkdag was. Waarom zou je ook? Je ziet haar over twee weken toch?

De knuffel die je spontaan geeft aan je geliefde.

Het luisterende oor dat je aan een wildvreemde die even haar verhaal kwijt wil niet geeft omdat ‘iedereen wel wat heeft’.

Speciaal voor de ‘ik heb het eeuwige leven’ categorie mensen is er een ‘had ik maar’ doosje.

Dit doosje kunt u na uw plotselinge dood door een familielid of partner laten openen, en dan zullen alle momenten waar u vriendelijk, behulpzaam had kunnen zijn alsnog worden uitgevoerd!

Helaas…dit doosje bestaat niet…we leven in het heden, waarin we het verleden niet meer kunnen veranderen.