Blog Image

Marco Pothuizen blog

Over het blog.

Stukjes vanuit het hart, uit liefde voor de dieren, tegen onrecht of onfatsoen. Soms diepzinnig, een andere keer weer mag het kant noch wal raken. Niets is bedoeld om te kwetsen, maar puur om te vermaken of om over na te denken.

Neem ook eens een kijkje op mijn site.

http://www.marco-pothuizen.nl


Met vriendelijke groet,

Marco

Het originele medicijnwiel van de Lakota Sioux.

(Valse) Geschiedenis. Posted on ma, december 10, 2018 12:39:58

Het originele
medicijnwiel van de Lakota.

Rond 1830 was ik
onder andere sjamaan bij de Lakota. Een tijd waar ik met veel plezier
en heimwee aan terug denk.

Op het internet
circuleren enorm veel variaties van medicijnwielen. Gekleurde
medicijnwielen, wielen met vier assen erdoorheen, wielen met veertjes
eraan, wielen met diverse jaargetijden en of afbeeldingen van dieren
erin.
Het zal allemaal
best goed verkopen, maar het heeft niets met het originele
medicijnwiel te maken.

Het medicijnwiel had
meerdere functies;

– Het bundelen van
de krachten die de Aarde heeft.

– Verbondenheid
met de planeet ervaren.

– In het centrum
jezelf kunnen opladen van positieve energie en ontdoen van negatieve
energie, of wanneer je met een vraag of probleem zat daar je antwoord
krijgen.

De cirkel was
minimaal 10 meter van omtrek.
In het centrum lag
een heel grote steen waarop je kon zitten. Daarop lag een grote
blauw-groene steen die door een sjamaan werd geplaatst. De groene
kleur stond voor de aarde en de blauwe kleur voor de lucht. De steen
van de Sjamaan was de enige steen die nadat we vertrokken werd
meegenomen.

Het noorden stond
voor de verbinding en kracht met het koude weer vanuit het noorden.
Het zuiden stond
voor de verbinding en kracht met het warme weer vanuit het zuiden.
Oost en west vormden
de verbindingen voor het gehele wiel. (Wind kan draaien en daarom
hoef je het ook niet als een uurwerk te zien dat met de klok
meedraait). De energie kon alle kanten op gaan.
Het centrum was
zoals eerder gezegd de plek waar je kracht kon halen of antwoorden
verkrijgen.

Op veel internet
afbeeldingen zie je de grootste stenen op de assen liggen of aan de
buitenkant verdeeld. Dat is niet correct.
Het formaat van de
steen was niet van belang. Het hoefde zelfs niet eens een steen te
zijn. Het moest een voorwerp zijn dat niet zou wegwaaien of snel zou
vergaan. Dus in plaats van een steen konden ook botjes, een deel van
een gewei, stukjes hout enzovoort neergelegd worden. Zolang het maar
van de natuur afkomstig was, was het goed.
Alles had dezelfde
waarde.

Het leggen van het
medicijnwiel gebeurde niet in een dag.
De vier assen
(noord, oost, zuid, west) werden door de sjamaan of een oude wijze
uit de raad gelegd. Alleen zij mochten dat. Dat gebeurde in fasen.
Iedere fase werd op ceremoniële wijze ingewijd.
De rest van het wiel
werd door de andere stamleden gelegd. Iedereen werkte er aan mee.
Vaak zocht men dagenlang (vooral de kinderen) naar een mooie steen of
voorwerp.
Doordat iedereen er
aan meewerkte met een positieve energie kreeg het wiel een nog
mooiere positieve lading, en verkreeg men onderling meer eenheid.

Op de noord-as heb
ik kruislingse verbindingen getekend om u te laten zien dat de
energie daar kruislings met elkaar was verbonden door de sjamaan of
wijze.Op de zuid-as heb ik
lijntjes getrokken om zo te laten zien dat de energie met de steen
ernaast verbonden was.
Uiteraard stonden
alles met elkaar in verbinding verder, maar deze twee assen waren het
belangrijkste.

Als iemand gebruik
had gemaakt van de cirkel legde deze als dank ergens in de cirkel een
steen waarvan hij of zij vond dat dat goed aanvoelde.
Nadat we als stam
verder trokken lieten we de cirkel liggen, met uitzondering van de
grote blauw-groene steen.

Leuke details;
Een van onze
stamleden wilde indruk maken met een heel grote steen. Dat lukte. De
steen viel boven op zijn teen.

Een meisje legde een
stukje goud dat ze in een beekje had gevonden neer in de cirkel. Ze
vond het mooi, het kon niet wegwaaien en dus was het oke. Het moge
duidelijk zijn dat wij niet wisten dat blanken die ‘steen’ van
onschatbare waarde vonden. Na ons vertrek lieten we ook dat klompje
goud achter…

Hieronder heb ik
voor de liefhebber het originele medicijnwiel en haar betekenis van
onze stam geplaatst. Medicijnwielen bij andere stammen konden er dus
iets anders uitzien, aangezien de grote van de stam bepalend was voor
het aantal stenen dat werd neergelegd.

Heda, bedankt voor
je medewerking.



Mook en haar geschiedenis

(Valse) Geschiedenis. Posted on ma, augustus 20, 2018 14:01:55

Mook
is voornamelijk bekend van ‘de slag op de Mookerheide ‘ die in
het jaar 1574 plaatsvond. Nederlandse staatstroepen onder leiding van
de broers Lodewijk en Hendrik van Nassau (de jongere broers (van
Willem van Oranje) vochten in de 80-jarige oorlog daar tegen de
Spanjaarden en werden gruwelijk in de pan gehakt.

Volgens
een oude legende waren sinds de slag op donkere avonden boven
moerassen aan de voet van de heuvel vaak blauwe vlammetjes te
zien. De toenmalige bevolking meende dat dit de zielen van de
overledenen waren die geen rust konden vinden. Na de bouw van een
heel klein kapelletje voor hen zijn de vlammetjes verdwenen.

Wie
kent de uitdrukking ‘hutje op de hei ‘ niet? Inderdaad, van
Mook. Vanwege de ligging zo ver van de bewoonde wereld.

De
Mookerheide is nu onder beheer van natuurmonumenten. Zij hebben er
prachtige wandelroutes laten aanleggen, waar je onder andere Schotse
Hooglanders kunt bewonderen.

Uitzicht van boven…

Maar
hoe is de Mookerheideheuvel van ongeveer 80 meter hoog eigenlijk
ontstaan? Die is gevormd door de ijstijd een kleine 300.000 tot
130.000 jaar geleden. Ook in de Plasmolen een dorpje verderop
is dat nog terug te vinden. Zeer de moeite waard die route eens
lopen.

Niet
alleen tijdens de 80-jarige oorlog is er fel gestreden op deze
heuvel. Tijdens operatie ‘Market Garden’ hebben talloze
heldhaftige strijders hier, en in de regio hun leven gegeven in de
strijd tegen het fascisme.

Mook
heeft daarom ook een klein geallieerd kerkhof tegenover het
burgerkerkhof liggen. In Groesbeek is een klein museum te
vinden dat voornamelijk over de strijd in deze regio gaat

Op
de stenen zonder naam, horen de namen van John Harrison (1) en Adam
Patwick (2) te staan.

Mook
is door de eeuwen heen een belangrijke ‘overlaad plaats’ geweest,
waar veel goederen hun vervoer over water vonden. Vlak bij de kerk
was een kade waar zelfs een heus ‘waaggebouw’ te vinden was. De
kerk staat er nog.
….en het haventje van vergane glorie….

Onder
andere zand, zout, kalk, grind, hout, wijn, bier, vis, groenten,
fruit werden in Mook gelost en middels karren naar Nijmegen verder
vervoerd. Mook was in die tijd de dichtsbijzijnde aanlegplaats van de
Maas voor Nijmegen en daardoor een belangrijk dorp. Passagiers die
naar het zuiden moesten van kwamen vaak per koets vanuit Nijmegen.


De
opening van van de spoorlijn Nijmegen-Venlo in 1883 en het
Maas-Waalkanaal in 1927 zorgden ervoor dat Mook als ‘overslagplaats’
niet meer interessant was.

In
de jaren 80-90 werd de kleine haven voor recreanten toegankelijk
gemaakt. Industrie, winkels en andere bedrijven zijn nauwelijks
aanwezig, wat het toerisme een belangrijke bron van inkomsten heeft
gemaakt.

Wellicht
is het ook wel even leuk om te vermelden dat de vierdaagselopers
tweemaal (op donderdag en vrijdag) door het dorpje trekken. Vrijdag
is dan een heerlijk dag om urenlang wandelaars aan te moedigen en
lollies uit te delen.

En
och ja…mocht u eens een ufo willen zien. Op de Mookerheide en
omgeving zijn er diverse gesignaleerd. Nee, heus waar. Ook ik heb
getuige mogen zijn.

Dank
voor het lezen, en wellicht de volgende keer meer over deze regio.

Met
vriendelijke groet,

Marco.



De soldaat die zijn hart volgde en zijn plicht vergat.

(Valse) Geschiedenis. Posted on zo, mei 28, 2017 15:24:01

Karl-Heinz Rosch.
Een van de vele namen die er op de Duitse begraafplaats in Ysselsteyn
terug te vinden is. Ruim 32.000 slachtoffers van de zoveelste
onzinnige oorlog.
Als je daar bent,
dan overvalt je een stilte van respect door de enorme aantallen
gedenkstenen gelegen in een glooiend landschap die elk een eigen
verhaal hebben.

Over Ysselsteyn zal
ik nog een artikel schrijven. Hoe ze daar zijn gekomen, en hoe door
de band van oude vijanden later zovele onbekende graven later toch
een naam hebben gekregen.

Karl-Heinz Rosch is
de enige Duitse soldaat uit de tweede wereld oorlog die een
Nederlandse onderscheiding heeft gekregen. Karl was als kind
ongewenst en werd daarom door zijn grootvader opgevoed. Na zijn
eindexamen gymnasium werd hij verlicht om het Duitse leger te dienen.
Karl werd op 17
jarige leeftijd in de omgeving van Goirle gestationeerd om daar een
stuk artillerie te bemannen.
Het echtpaar
Tilsdonk die twee kinderen (Jan en Toos) hadden, hadden een paar
dagen daarvoor in de boerderij een nieuw onderkomen gevonden nadat
hun eigen woning vernietigd was.
Zij wisten te
vertellen dat Karl een rustige jonge man was en als droom had
boswachter te worden.

Op 6 oktober werd
het stuk geschut door de geallieerden aangevallen. Jan en Toos, 4 en
5 jaar speelden zich van geen gevaar bewust samen op de binnenplaats.
De soldaten renden
allen naar het stuk geschut, maar Karl niet. Hij volgde zijn hart en
nam beide kinderen onder de armen om ze samen met hun ouders in de
schuilkelder van de boerderij te brengen.
Daarna rende hij
naar zijn kameraden die al bij het geschut waren. Precies op de plek
onderweg daar naartoe waar de kinderen zojuist nog speelden, werd
Karl getroffen door granaatscherven. Hij was op slag dood. In
november zou hij 18 jaar geworden zijn.

Karl werd daarna
begraven bij de boerderij. In 1947 werd hij herbegraven op de Duitse
begraafplaats in Ysselsteyn. De ouders en de
kinderen overleefden de strijd.
Na de oorlog kon de
grootvader van Karl het graf niet verzorgen omdat deze achter ‘het
ijzeren gordijn’ leefde.

Op 8 oktober 2008
werd in Riel (gemeente Goirle) een bronzen standbeeld geplaatst naar
aanleiding van zijn reddende actie. Er waren zowel voor als
tegenstanders voor dit initiatief.
Het beeld is geheel
betaald door privegelden, omdat de Nederlandse overheid er geen geld
voor zei te hebben. (?)
De gemeente wilde
niet meewerken aan de oprichting en plaatsing van het beeld, en
daarom is het het in de voortuin van een woning aan de dorpsstraat
geplaatst.
Zowel de Duitse als
Nederlandse pers waren getuige van de onthulling, alsmede de twee
halfbroers van Karl Heinz en de geredde kinderen Jan en Toos
Tilsdonk.

De plaquette luidt;

‘KARL-HEINZ
ROSCH
MEISSEN
3 OKTOBER 1926 – GOIRLE 6 OKTOBER 1944
KARL-HEINZ
BEHOEDDE TIJDENS GEALLIEERDE BESCHIETINGEN TWEE GOIRLESE KINDEREN
VOOR DE DOOD.
HIJZELF
KWAM DAARBIJ OM HET LEVEN.
HIJ
IS TIJDELIJK BEGRAVEN GEWEEST OP HET ERF VAN DE BOERDERIJ OP HET
HOOGEIND.
LATER
IS ZIJN STOFFELIJK OVERSCHOT OVERGEBRACHT NAAR
DE
DUITSE OORLOGSBEGRAAFPLAATS IN YSSELSTEYN (LIMBURG)

DIT
BEELD IS EEN EERBETOON AAN HEM EN ALLEN DIE HET GOEDE DOEN IN KWADE
TIJDEN.’

De
laatste zin is dan ook juist datgene waar het om gaat.

Als
iedereen zijn hart werkelijk zou kunnen volgen, zouden oorlogen snel
uitsterven…



Thanksgivingday. Het feest van slachtpartijen.

(Valse) Geschiedenis. Posted on zo, juli 17, 2016 15:07:29

Als ik u vraag waar
thanksgivingday voor staat, dan beantwoord waarschijnlijk met: “Een
nationale feestdag van de V.S. die familie en vrienden samen vieren,
waarbij veel gegeten wordt, en voornamelijk kalkoen op het menu
staat. Deze dag wordt gevierd als eerbetoon toen de Native Indians en
kolonisten gezamenlijke hun eerste oogst deelden.”

Zoals zo vaak dient
de geschiedenis herschreven te worden. We gaan even terug naar de
tijd.

In 1614 voeren
Engelse ‘ontdekkingsreizigers’ terug naar hun vaderland met aan boord
Patuxet Indianen die ze in de huidige V.S. als slaaf gevangen hadden
genomen. Zij die wisten te
ontsnappen kregen als kadootje de pokken die de blanken hadden
meegenomen.
In Engeland hoorden pelgrims van de rijke natuurlijke omgeving en dat daar slechts een
paar ‘wilden’ leefden. Het duurde dan ook niet lang voordat de eerste
pelgrims wederom neerstreken in het gebied waar eerder slaven werden
buitgemaakt.
De enige overlevende
die zij daar aantroffen was een Patuxet die Squanto heette en de
Engelse taal machtig was. Hij leerde de nieuwkomelingen hoe ze
moesten jagen, vissen, wat daar eetbaar was en hoe ze er mais konden
verbouwen om te overleven Tevens speelde hij een belangrijke rol als
tolk tussen de Engels sprekenden en de Wampanoag Nation (Indianen).
Aan het einde van
het jaar na de oogst hielden de pelgrims een groot feest waarbij
Squanto en de Wampanoag werden geëerd.

In Engeland hoorde
men nog meer mooie verhalen vol beloftes. Velen volgden. Allerlei pluimage
streek er neer. Diverse soorten gelovigen, moordenaars, boeren,
avonturiers en gelukszoekers.
Zij zagen geen
hekken of afscheidingen en vonden daarom dat het aan hen toebehoorde.
Steeds meer land werd ingenomen, sterke jonge Natives werden tot
slaaf gemaakt, en de rest werd uitgemoord.

Echter de Pequot
Nation had het verdrag van Patutex nooit erkend en bood felle
weerstand wat uiteindelijk tot een van de bloedigste oorlogen zou
worden tussen blanken en Native Indians.
In 1637 hadden 700
leden van de Pequot stam zich verzameld voor hun grote jaarlijkse
‘thanksgiving’, Zij eerden onder andere hun Schepper en de natuur met
hun feest.
In de vroege
ochtenduren werd de slaperige stam omsingelt door de Engelsen en
Nederlandse huurlingen.
Alle mannen werden
naar buiten geroepen. Massaal werden ze neergeschoten, gestoken, of
doodgeknuppeld. De in angst verkerende vrouwen en kinderen die in de
hutten bleven, verbrandden levend nadat hun
hutten waren aangestoken. Niet een van de 700 leden overleefde de
moordpartij.
Een dag later
verklaarde de Britse Gouverneur ‘a day of thanksgiving’.

Na de ‘glorierijke
overwinning’ volgden tal van andere dorpen hetzelfde lot. Vrouwen en
kinderen van 14 jaar en ouder werden tot slaaf gemaakt. Wat jonger
was werd meteen vermoord.
Vele schepen keerden
zo huiswaarts met ruim 500 slaven per schip in het ruim.
Om de overwinningen
zeil bij te zetten loofden de kolonisten premies uit voor Indiaanse
scalpen.

Wegens vele
overwinningen op rij op de Pequot Indians riepen de kerken een tweede
‘thanksgivingday’ uit “over de Heidense wilden”.
Tijdens dat feest
werden Native Indians onthoofd, waarbij hun hoofden als voetbal door
de straten werden getrapt.
Zelfs de
vriendelijke Wampanoag stam met wie een verdrag van vrede was
afgesloten onderging de moordpartij. Hun stamhoofd werd eveneens
onthoofd. Zijn hoofd werd op een paal in Plymouth gespietst waar het
vervolgens 24 jaar op bleef staan.

De gekte nam steeds
grotere vormen aan; na elke ‘overwinning’ op een stam werd een nieuwe
‘thanksgivingday’ uitgeroepen en gevierd met het afhakken van
lichaamsdelen.
George Washington
herstelde dit enigszins, door tenslotte voor één dag te kiezen, en
deze gezamenlijk te vieren.

Abraham Lincoln –Abraham Lincoln was de 16de president van de Verenigde Staten. Hij diende van 1861 tot aan zijn dood in 1865.—(de
uiteindelijke afschaffer van de slavernij) maakte er een officiële
nationale feestdag van tijdens de Amerikaanse burgeroorlog. Echter
deze stuurde op dezelfde dag een groot leger naar de hongerlijdende
en weerloze Sioux in Minnesota om hen uit moorden, en in reservaten
te plaatsen.

Thanksgiving…een
feestdag van de Amerikanen om moordpartijen, slavernij, en verraad te
herdenken op een volk dat alleen wilde helpen en dankbaar was voor
het leven dat ze daarvoor konden leven zoals ze dat al eeuwen eerder
deden.



Eervol in het licht gezet.

(Valse) Geschiedenis. Posted on di, mei 05, 2015 17:33:18


4 mei 2015 was het dan eindelijk zo ver.

Heel de geallieerde begraafplaats in
Mook werd letterlijk liefdevol in het licht gezet.
Op iedere grafsteen hebben we een
theelichtje weten te plaatsen.
De theelichthoudertjes hebben we met
medewerking van ijssalon Clevers in de Plasmolen bijeen verkregen.
Zij bewaarden de lege houdertjes voor
ons, nadat we hen vertelden waarom we ze graag wilden hebben. Dank
daarvoor!
Thuis moesten we die natuurlijk wel
allemaal ‘even’ van het resterende kaarsvet en het ijzeren plaatje op
de bodem ontdoen, zodat er een nieuw waxinelichtje in kon. Menig
avond zijn we er zoet mee geweest.

We hebben besloten de kaarsjes nà de
ceremoniële plechtigheden en de 2 minuten stilte te plaatsen.
Rond 20.45 uur gingen we aan de slag.
Van tevoren hadden we de houdertjes al netjes in dozen opgestapeld,
zodat we er makkelijk op elke steen eentje konden plaatsen.
Gelukkig hielpen Alexia (mijn zusje) en
haar zoon Enzo uit Kranenburg (D) mee met aansteken.
Het duurde geen 45 minuten voor alles
netjes brandde.

Irma schoot kort na de ceremonie een
fotograaf aan, met de vraag of hij straks wat foto`s wilde maken als
het wat donkerder was. Erik vond het een geweldig leuk initiatief en
wilde graag zijn medewerking verlenen. Hij beloofde later de foto`s
te mailen.

Terwijl we bezig waren raakten we in
gesprek met wat meer mensen die daar nog liepen. Een man vond het een enorm mooi gebaar,
en zei: “Dit moet de burgemeester weten. Ik ga hem bellen.”

De schemering viel in en hoe donkerder
het werd, hoe mooier het resultaat werd. In de verte zagen we een
groepje mensen aan komen lopen. Het was inderdaad de burgemeester,
die zeer spontaan met ons een gesprek over ons initiatief begon.
En ach, laten we wel eerlijk wezen;
Mook heeft toch maar even netjes de landelijke primeur gehaald. Mijn
stille hoop is dat er nu ook meer mensen dit gebaar zullen gaan
overnemen.
Aan de burgemeester zal het niet
liggen. Hij plaatste op facebook een artikel met een paar foto`s over
onze actie.

Auto`s die voorbij reden minderden
vaart. Ook zij zullen wel verbaasd gekeken hebben. Heel grappig om te
zien.

Na een uur bliezen we de kaarsjes uit.
Vervolgens moesten we nog een kwartiertje wachten om het kaarsvet te
laten stollen. Daarna ruimden we in het donker alles op. (excuses als
we iets over het hoofd hebben gezien).

We hebben hiermee onze belofte aan John
Harrison en alle andere soldaten op het kerkhof ingelost om alle
grafstenen van een lichtje te voorzien.

Misschien klinkt dat een beetje vreemd,
maar als u hier klikt dan zal het u duidelijk worden.

Liefs Marco & Irma.



De fabeltjes krant en het Nederlandse volk.

(Valse) Geschiedenis. Posted on ma, juni 23, 2014 22:45:00

–Een verhaal uit 2013—

Na een paar dagen gemorrel in het grote dierenbos over de oneerlijke verdeling van het bos, steekt Bea haar ravenkop met nieuw hoedje uit `t nest van een hoge boom, vol gejatte schatten van het volk.
“Nu is het genoeg geweest hoor” kraste ze met lelijke stem tegen de dieren, terwijl haar hebberige glinsterende oogjes eens goed opnam wie er wat riep. Ze keek aandachtig of er zich niet een nieuwe Pim Fortuyn onder haar onderdanen bevond. Want Pims liet de raaf door ratten opruimen.
“De opstand is voorbij, ga maar naar huis. Het begint kouder te worden en jullie hebben je dasje niet om. Straks ben je te ziek om je uitkeringspapiertje in te leveren.”

– “Muueeuh”, antwoordde er een stem boven de massa uit. “Maar wij hebben werk ! Hebben helemaal geen uitkering !”

“Oh, das prachtig om te horen!” zei Bea Raaf luidkeels. Vervolgens met zeer gedempte stem: “Want jullie werken voor mij. Hoe meer jullie werken, des te rijker ik wordt!” Van pure blijdschap scheet ze even over de rand. Precies boven op de kop van een muisje dat gedwongen vrijwilligerswerk moest doen om een stukje kaas te krijgen aan het eind van de maand.
-“Dank uwe raafheid! Het is mij een eer!” piepte ze, terwijl ze de poep van haar hoofdje veegde.

Wezel Willem Alexander luisterde aandachtig mee onder de vlerk van de grote, boze, raven koningin. Zijn kleine nakomelingetjes smiespelde hij dan ook zachtjes in het oor: “Sssssstt ! Lach maar lief naar het domme koek happende volk daar beneden. Trappen ze al generaties lang in.
Pappie zal ze dadelijk wel even verder uitzuigen, en jullie een eigen paleisje geven met gouden spiegeltjes.”
-” Tweeterde tweet.” Klonk het vrolijk, vanuit het half uit het ei stekende nageslacht, dat nu al verdorven stonk naar materiële wellust.

Het is maar goed dat de dieren dat allemaal niet konden horen. Want dan hadden ze waarschijnlijk de boom omgezaagd, die stelende familie al hun veren uitgetrokken, er diepvrieskuikens van gemaakt, en het bos uit verjaagd. Daar naartoe, waar ze ooit vandaan zijn gekomen; het naburige grote Duitse woud, waar dikke, bierdrinkende, hangbuikzwijnen hun leraren waren.
Eigenlijk hebben die dieren helemaal geen raven koningin nodig. Zij hebben heel lang, zonder zulk vreemd stelend volk, goed kunnen leven in hun bos. Het bos heette toen ook anders. Men noemde het, ‘republieken-woud’.
Alleen de mol met een klein groepje intellectuelen zijn zich daar van bewust, maar ze kunnen de massa daarvan niet het inzicht geven. Dus doen de overigen intellectuelen ook maar alsof ze het net als de mol, niet goed zien allemaal, en keren huiswaarts…diep in de grond om niet ontdekt te kunnen worden, al gaat dat in de toekomst moeilijker worden eens iedereen gechipt rondloopt.

Ondertussen spelen de kleine maxima-raafjes met hun zojuist ingenomen gouden voorwerpen, en verheugen zich op de dag, dat ze net als hun ouders volop mee kunnen doen aan de rooftochten die men daar ‘belasting heffen’ noemt. Hun vleugeltjes waaieren dapper mee, als pappa het hen voordoet. Ja, nog even en ze kunnen uitvliegen, waarbij het volk hen dan weer evenzo dom toejuichen zal, als ze bij hun eerste vlucht naar beneden suizen, om daar meteen een paar zakken te rollen, en als heldinnen op hun nestje van gouden takjes terug te keren.
“Hoera, hoera” roepen de meest domme bosbewoners dan, hun traantjes van onnozel geluk wegpinkende. “Zijn ze niet geweldig ?”

Helaas kan ik hem niet vinden…de olifant die letterlijk dat verhaaltje uitblaast ten gunste van de hardwerkende, en eerlijke dieren van het grote dierenbos.
Tot die tijd zullen we het moeten blijven doen met: “Oogjes dicht, snaveltjes toe, en morgen gezond weer op. “

‘Schapen spion- Job’



Hunebedden. Zin en onzin.

(Valse) Geschiedenis. Posted on do, april 10, 2014 15:33:00

De zin en onzinverhalen over de zwerfkeien.

Hunebedden hebben me altijd wel weten te interesseren. Nu
ben ik als gevoelsmens eens heel rationeel die lompe dingen onder de loep gaan
nemen, en kwam tot een geheel andere conclusie dan de wat door professoren en
archeologen als de ultieme waarheid wordt verkondigd.

Eerst som ik voor het gemak even op wat ons altijd is
voorgeschoteld door onze geschiedenisboekjes en onze ‘geleerden’.

1. Hunebedden zouden grafkelders zijn van een boerenvolk dat
ca 5400jaar in die streek (Drenthe) woonden.
2. Hunebedden zouden een rituele, ceremoniële functie of
territoriale functie hebben gehad.
3. De bouwers waren geen Hunen of Hunnen, maar worden het Trechterbekervolk
genoemd, naar de vorm van het meest voorkomende soort aardewerk dat zij maakten,
en werd aangetroffen in diverse hunebedden.

Het Trechterbekervolk scheen ook in
zuid Scandinavië voor te komen.
4. In Drenthe zijn ongeveer 52 hunebedden gevonden. In Groningen drie, Friesland een, en in Overijssel twee.
5. Hunebedden (beter gezegd de stenen) zouden middels een ijstijd
vanuit Scandinavië zijn gekomen. Vooral uit het huidige Zweden en Finland.
6. De zwaarste zwerfkei die tot nu toe gevonden is weegt 44
ton.
7. De keien met een vlakke zijde zouden zijn geselecteerd
voor het maken van hun grafkelders.
8. De keien zouden middels houten rollers, touwen en mankracht
worden verplaatst.
9. Hunebedden zouden op plekken liggen waar een hoge mate
van energie zou zijn, omdat de energiebanen van de Aarde daar zouden samen
komen.

Nu je deze opsomming leest heb daar toch wat moeite mee…Ik
zal punt voor punt ook onderbouwen waarom.

1. Indien het werkelijk allemaal grafkelders waren …waarom
zijn er dan niet in alle hunebedden restanten gevonden van skeletten, maar wel
van bekers en hun inhoud? Het lijkt me dat plunderaars niet de beenderen maar
juist de bekers zouden meenemen.
2. Dat is slechts een gissing. Geen enkel feit wijst daarop.
In mijn ogen zijn de bouwwerken gebruikt
door het Trechterbekervolk als schuilplaats. Immers als je de bovenkant zou afdekken met
stammen en dichten met leem en gedroogd gras heb je een dicht dak. De stenen
houden langer en meer de warmte vast als je binnen een vuurtje hebt. Daarnaast boden ze meer bescherming tegen de
grotere roofdieren. Ook was men in die
tijd aardig onder de indruk van de bliksem en het onweer. Hunebedden geven je
dan een perfecte schuil gelegenheid. (Bliksem slaat in de hogere objecten zoals
bomen eromheen. )
3. Men neemt aan dat het Trechterbekervolk de hunebedden
heeft gemaakt. Maar daar ben ik het niet mee eens. Het trechterbeker volk was
namelijk niet in staat om de stenen te verplaatsen. ( Zie punt 6)
4+5. Indien de stenen inderdaad middels de ijstijd vanuit
Scandinavië zijn gekomen…(geografisch gezien liggen Friesland en Groningen
BOVEN Drenthe)…waarom zijn daar dan niet meer hunebedden gevonden? (op drie na in Groningen). Dat is toch op
zijn minst opmerkelijk te noemen. Waarom zijn er dan tevens in de kop van
Noord-Holland, of op de Waddeneilanden geen hunebedden gevonden? Immers dat was
toch de grenshoogte van de ijstijd?
6. De zwaarste
zwerfkei weegt 44ton! Dat is zelfs iets meer als een Churchilltank uit de tweede
wereldoorlog!

En dat hebben een paar boeren kilometers ver
naar èèn punt getrokken met wat balken en gevlochten touwen? Op een drassigegrond? Heuveltje
op, heuveltje af? Zonder handschoenen, goed schoeisel, hulpmiddelen, en scheppen?
Waar haalden ze in godsnaam die honderden mensen vandaan om ruim 40ton te kunnen
verplaatsen? De families waren in die tijd klein. Men leefde in zeer kleine groepen. De
hoeveelheid mensen is in ieder geval organisatorisch onmogelijk bij elkaar te krijgen
in die periode. Daarbij had men wel wat andere zaken aan het hoofd.
Namelijk: “Heb ik vanavond te eten?”
Welnee, we leggen gewoon geen wintervoorraad aan. Want slepen met keien
is veel belangrijker…
7. De keien zijn aan een kant vlak. Dat is zeer vreemd te
noemen. Hoe kwam dat zo? Het Trechterbekervolk
had in die tijd namelijk geen gereedschappen om dat voor elkaar te krijgen. Met een vuursteentje kan je geen tonnenzwaar
gesteente splijten…Wederom een bewijs, dat niet zij de hunebedden hebben
gebouwd.
8. Onmogelijk. Houten rollers worden door het gewicht
geplet, of de grond in worden gedrukt. Verplaatsing met rollertjes is daarom
geen zinvol verhaal. En hoe laat je duizenden mensen eventueel zich als èèn werkende stuwende of trekkende
kracht tegelijk samenwerken? Onzinnige theorieën
allemaal dus.
9. Helaas onzin. Ik kan zelf goed energieën waarnemen, ermee
werken, voelen en zelfs fotograferen. Bij het grootste hunebed was niets van
een verhoogde energie waar te nemen, noch vast te leggen op een foto.

Conclusie tot nu toe.

1) Het Trechterbekervolk is niet het volk dat de hunebedden
heeft gebouwd. De hunebedden waren er al vòòrdat zij zich in die streek
vestigden.
2) Hunebedden waren geen grafkelders, maar konden dienen als
schuilplaats, of zelfs voor de overwintering gebruikt worden, omdat de stenen
beter de warmte vast hielden.

Kwamen de hunebedden dan alleen in het noorden van Nederland
, Duitsland en polen voor?

Nee. Soortgelijke bouwwerken zijn ook aangetroffen in andere
delen van Europa. Namelijk in Frankrijk, de Britse eilanden , Spanje, België,
Corsica , Sardinië en Italië. Weliswaar
met andere steensoorten en zonder ‘hoofdingang’ in het midden. Wie daar ooit mee is begonnen is mij nog niet
duidelijk. Sommigen durven over gigantische
mensen te spreken (teksten vanuit de kerk) met enorme krachten.

Letterlijk; “Barbarische en wreede Reusen, Huynen,
Giganten, menschen van grauwelijcke Statuer, groote krachten en
beestelijcke wreetheijdt, die God noch menschen gevreest hebben, maer geacht
worden geboren te zijn tot verderf des menschelijcken geslachts”

Oké, stel dat zij hebben bestaan en hunebedden hebben
gebouwd, dan kom ik toch met twee vragen.
1) Waarom is er niet een keer een skelet of bot van hen
gevonden in een hunebed?
2) Waarom bouwden ze de hunebedden dan zo klein? Immers de maximale
stahoogte binnenin was hooguit 1.75mtr. Onaangenaam klein voor een reus lijkt me.
Dus ook die optie kunnen we afstrepen.

Dan hebben we nog de optie dat buitenaardsen hebben meegeholpen met
het bouwen. Ook daar kan ik weinig mee op het moment. Hoewel er wereldwijd
genoeg duidelijke bouwwerken zijn waarbij je hun inbreng niet kan uitsluiten,
zie ik ze niet zo gauw een handje helpen bij creëren van hunebedden.
Of…zagen
vanuit de lucht die stumpers daar lopen en dachten: ”Heej, weet je wat? We geven ze een solide
basis, en dan redden ze het wel verder.”

Geeuw…Tijd om naar mijn eigen hunebed te gaan.